Odpowiedź i nabyta oporność na ewerolimus w anaplastycznym raku tarczycy AD 5

Chociaż szacowano, że zmiany TSC2, TP53 i FLCN są obecne w 98 do 100% komórek rakowych zarówno w nowotworach przed leczeniem, jak i opornych, szacowany udział komórek rakowych w MTOR F2108L wynosił 0% w guzie przed leczeniem w porównaniu z 96% w opornym guzie (Figura 2C). Zgodnie z naszą wiedzą mutacje MTOR nie zostały wcześniej zidentyfikowane u pacjentów z nabytą opornością na ewerolimus i ta szczególna mutacja nie została opisana u pacjentów17. Odporność na allosteryczne inhibitory mTOR Wynikające z mTORF2108l
Chociaż MTOR F2108L nie został wcześniej opisany, mutację homologiczną scharakteryzowano prawie 20 lat temu w drożdżach z rozszczepieniem.18 W scyntezie mutagennej do identyfikacji mutacji w tor2 (homolog drożdżowy rozszczepienia MTOR), który nadawał oporność na rapamycynę, tor2 F2049L był jednym z nich. pięciu zidentyfikowanych mutantów opornych na rapamycynę. Wszystkie pięć zidentyfikowanych reszt tor2 zostało zachowanych w białkach TOR w różnych gatunkach, w tym mTOR.18 W dwuhybrydowym teście drożdżowym, tor2F2049L nie wiązał FKBP (białka wiążącego FK506) -rapamycyny, co sugeruje mechanizm oporności na rapamycynę w drożdżach z rozszczepienia.18
Ryc. 3. Ryc. Read more „Odpowiedź i nabyta oporność na ewerolimus w anaplastycznym raku tarczycy AD 5”

Odpowiedź i nabyta oporność na ewerolimus w anaplastycznym raku tarczycy AD 4

Ta mutacja skracająca (Q1178 *) jest znana z dezaktywacji TSC2 przez eliminację domeny białka aktywującej guanozine trifosfatazę w pobliżu C-końca, domeny niezbędnej do hamowania kompleksu mTOR 1.8,10 Mutacje somatyczne w TSC2 zostały zidentyfikowane w wielu typach nowotworów, w tym nowotwory nerek i pęcherza moczowego, a także hamartomy i złośliwe nowotwory nabłonka okołonaczyniowego u pacjentów z zespołem stwardnienia guzowatego. Mutacje TSC2 nie były wcześniej zgłaszane w żadnym typie raka tarczycy. TSC2 Q1178 * został zidentyfikowany dwukrotnie w zarodku u pacjentów z zespołem stwardnienia guzowatego, 11 ale nie odnotowano mutacji somatycznych w tym locus. Oprócz mutacji TSC2 zidentyfikowano 317 kodowanych somatycznie wariantów pojedynczego nukleotydu i 44 indeli kodujących (Tabela S1 w Dodatku 2). Obejmowały one powszechną mutację w TP53 (C135Y) i N-końcowe przesunięcie ramki w FLCN (R17fs), genie supresorowym guza, który koduje folliculinę. Mutacje genetyczne w folikulinie prowadzą do zespołu Birt-Hogg-Dubé, autosomalnego dominującego zaburzenia charakteryzującego się włókniakami włóknisto-tłuszczowymi, cystami nerkowymi i płucnymi oraz rakiem nerki. Folliculina uczestniczy w sygnalizacji TSC2 i mTOR12-15; w niektórych badaniach wykazano, że inaktywacja FLCN skutkuje zwiększoną aktywnością mTOR, 14 co zwiększa prawdopodobieństwo, że ta mutacja, wraz z mutacją TSC2, może przyczynić się do nadwrażliwości na ewerolimus. Read more „Odpowiedź i nabyta oporność na ewerolimus w anaplastycznym raku tarczycy AD 4”

Odpowiedź i nabyta oporność na ewerolimus w anaplastycznym raku tarczycy AD 3

Aby uzyskać szczegółowe informacje, patrz sekcja Metody w Dodatkowym dodatku 1. Sekwencjonowanie całego egzamu
Sekwencjonowanie całego egzonu przeprowadzono na nowotworze przed leczeniem, opornym guzie i krwi. Średnia głębokość pokrycia dla nowotworów sprzed leczenia i opornych wynosiła odpowiednio 300 × i 375 ×. Usunięto somatyczne mutacje punktowe, małe insercje lub delecje (indele) i zmiany liczby kopii wykryte w DNA nowotworu, ale nie DNA linii zarodkowej (tabela S1 w dodatkowym dodatku 2 [opisany w dodatkowym dodatku 1]). Nie przeprowadzono oceny przegrupowań.
Badania laboratoryjne
Wytworzono plazmidy ekspresyjne zawierające komplementarny DNA mTOR (cDNA) i przeprowadzono ukierunkowaną mutagenezę, stabilne transfekcje, analizę hamowania wzrostu komórek i badania immunoblot. Aby uzyskać szczegółowe informacje, patrz sekcja Metody w Dodatkowym dodatku 1. Read more „Odpowiedź i nabyta oporność na ewerolimus w anaplastycznym raku tarczycy AD 3”

Odpowiedź i nabyta oporność na ewerolimus w anaplastycznym raku tarczycy AD 2

Wyniki histologiczne i tomografia komputerowa (CT) u pacjenta z przerzutowym rakiem tarczycy. Barwienie hematoksyliną i eozyną w próbce totalnej tarczycy (panel A, góra) przedstawia ropień anaplastyczny tarczycy; Barwienie MIB-1 (panel A, dół) ujawnia wysoką proliferacyjną szybkość nowotworu. Sekcja histologiczna (hematoksylina i eozyna) powiększonego śródpierścieniowego węzła chłonnego, uzyskana po 18 miesiącach odpowiedzi na monoterapię ewerolimusem, wykazuje nawrót raka tarczycy (panel B). Osiowe skany TK klatki piersiowej pokazują prawostronną masę wnęki (strzałka) przed leczeniem ewerolimusem (panel C), 6 miesięcy po rozpoczęciu leczenia (panel D), i w czasie oporności ewerolimus, 18 miesięcy po rozpoczęciu leczenia (panel MI). Pacjentka to 57-letnia kobieta, która odnotowała gwałtownie powiększającą się masę po lewej stronie szyi w 2010 roku. Przeszła całkowitą wycięcie tarczycy i centralny odcinek szyi, która ujawniła 3,8-centymetrowy anaplastyczny rak tarczycy powstający w tle wariant oncocytarny o słabo zróżnicowanym raku tarczycy (ryc. 1A i ryc. Read more „Odpowiedź i nabyta oporność na ewerolimus w anaplastycznym raku tarczycy AD 2”