Abakawir-Lamiwudyna versus Tenofowir-Emtrycytabina do wstępnej terapii HIV-1 ad 5

Czas niepowodzenia wirusologicznego według grupy leczenia. Deficyt wirusologiczny zdefiniowany w protokole wystąpił u 57 pacjentów z grupy abakawir-lamiwudyna iu 26 pacjentów z grupy tenofowiru DF-emtrycytabiny. Grupa abakawir-lamiwudyna miała znacznie krótszy czas do niepowodzenia wirusologicznego niż grupa tenofowiru DF-emtrycytabiny (współczynnik ryzyka 2,33; 99,95% przedział ufności [CI]; 1,01 do 5,36; 95% CI; 1,46 do 3,72; P <0,001; ) (Rysunek 1A). Szacunkowe prawdopodobieństwo pozostania wolnym od niepowodzenia wirusologicznego po 48 tygodniach wyniosło 0,84 (95% CI, 0,79 do 0,88) w grupie abakawir-lamiwudyna i 0,93 (95% CI, 0,90 do 0,96) w grupie otrzymującej tenofowir DF-emtrycytabinę. Niepowodzenia wirusowe występowały rzadziej w grupie otrzymującej tenofowir DF-emtrycytabinę zgodnie z określonymi w protokole kryteriami zarówno w przypadku wczesnego jak i późnego niepowodzenia wirusologicznego (Tabela 2). W modelu wielowymiarowym skorygowanym o wstępnie określone czynniki wyjściowe jako główne działania, szacowany współczynnik ryzyka niepowodzenia wirusologicznego abakawiru-lamiwudyny w porównaniu z tenofowirem DF-emtrycytabiny wynosił 2,08 (95% CI, 1,28 do 3,37). Rycina 2. Rycina 2. Szacowany wpływ abakawiru-lamiwudyny (ABC-3TC) na tenofowir DF-Emtrycytabinę (TDF-FTC) na ryzyko niewydolności wirusowej, zgodnie z charakterystykami wyjściowymi. W analizie jednowymiarowej modelowanie modyfikacji efektu leczenia wykorzystywało formę ciągłą dla wieku, liczby komórek CD4 i poziomu RNA HIV-1. Oszacowane efekty leczenia przedstawiono jako wartości przykładowe dla tych zmiennych ciągłych. Analiza wieloczynnikowa wykazała podobne wyniki.
Względne zagrożenie niepowodzeniem wirusologicznym między grupami NRTI według sześciu wyjściowych zmiennych towarzyszących, obliczone za pomocą analizy jednowymiarowej, pokazano na rycinie 2. Występowały istotne interakcje terapeutyczne z płcią (P = 0,04), dostępne lub niedostępne informacje genotypowe podczas badań przesiewowych (P = 0,02) i wyjściowa liczba komórek CD4 (P = 0,007). Leczenie tymofowirem DF-emtrycytabiną wiązało się z niższym odsetkiem niepowodzeń wirusologicznych niż abakawir-lamiwudyna u mężczyzn, pacjentów z wynikiem badania przesiewowego genotypu oraz pacjentów z niższą wyjściową liczbą komórek CD4. Gdy model wielowymiarowy został dopasowany do tych podstawowych czynników, różnice w stosunkach ryzyka dla niepowodzenia pozostały znaczące dla płci męskiej (P = 0,05), dostępna informacja o genotypie (P = 0,03) i niższa liczba komórek CD4 (P = 0,01). Specyficzne dla protokołu analizy wrażliwości, w których dane dotyczące pacjentów z brakującymi próbami w celu potwierdzenia niepowodzenia wirusologicznego, tych, którzy zmarli, oraz tych, którzy przerwali obserwację, zostały zaklasyfikowane jako niepowodzenia wirusologiczne, które wykazały wyniki podobne do wyników analizy pierwotnej.
Wtórne analizy
Pierwsza z niepowodzeń wirusologicznych lub modyfikacji NRTI wystąpiła u 114 pacjentów w grupie abakawir-lamiwudyna w porównaniu z 68 pacjentami z grupy tenofowiru DF-emtrycytabiny (współczynnik ryzyka 1,87; 95% CI, 1,38 do 2,54; P <0,001) ( Figura 1B). Wśród pacjentów, dla których dostępne były dane w 48. tygodniu, analiza przekrojowa obejmująca pacjentów bez względu na ich status w odniesieniu do wcześniejszej niepowodzenia wirusologicznej lub zmiany terapii ujawniła, że poziom RNA HIV-1 był mniejszy niż 50 kopii na mililitr w75. % pacjentów (95% CI, 69 do 80) losowo przydzielonych do abakawiru-lamiwudyny i 80% pacjentów (95% CI, 74 do 85) losowo przydzielonych do tenofowiru DF-emtrycytabiny (P = 0,20) (ryc. 1C) [patrz też: testy alergologiczne kraków, anestezjologia larsen, robaczyca serca ]

Powiązane tematy z artykułem: anestezjologia larsen robaczyca serca testy alergologiczne kraków