Abakawir-Lamiwudyna versus Tenofowir-Emtrycytabina do wstępnej terapii HIV-1 ad 6

Odsetek pacjentów z mniej niż 50 kopii RNA HIV-1 na mililitr stanowi zatem łączny sukces zarówno początkowej (losowo przydzielonej), jak i następującej terapii. Przeprowadzono analizę post hoc w celu oceny ryzyka późniejszej niewydolności wirusologicznej według grupy NRTI wśród 448 pacjentów z co najmniej dwoma kolejnymi pomiarami RNA HIV-1 w osoczu, poniżej 50 kopii na mililitr w czasie obserwacji. U tych pacjentów niewydolność wirusologiczna była rzadka (12 niepowodzeń w grupie abakawir-lamiwudyna i 9 niepowodzeń w grupie otrzymującej tenofowir DF-emtrycytabinę), bez znaczącej różnicy między grupami (P = 0,25).
Wynik immunologiczny
Rozkłady liczby komórek CD4 i zmiana od linii bazowej były podobne w obu grupach. W 48. tygodniu średni wzrost od początku badania wynosił 194 komórek na milimetr sześcienny (odstęp międzykwartylny od 126 do 305) u 248 pacjentów przypisanych do abakawiru-lamiwudyny i 199 komórek na milimetr sześcienny (odstęp międzykwartylny od 129 do 302) u 248 pacjentów przypisane do tenofowiru DF-emtrycytabiny (P = 0,78).
Zdarzenia niepożądane
Rysunek 3. Rysunek 3. Czas do punktu końcowego bezpieczeństwa. Przedstawiono prawdopodobieństwo wystąpienia pierwszego stopnia 3. lub 4. stopnia, objawu lub nieprawidłowości w badaniach laboratoryjnych, które były co najmniej o jeden stopień wyższe niż stopień wyjściowy (wyłączając hiperbilirubinemię i podwyższenie poziomu kinazy kreatynowej) u pacjentów z badaniem przesiewowym pod kątem HIV. poziom RNA 100 000 kopii na mililitr lub więcej, którzy początkowo byli przydzieleni do schematu zawierającego abakawir-lamiwudynę (ABC-3TC) lub tenofowir DF-emtrycytabinę (TDF-FTC). Była to leczona analiza z udziałem pacjentów otrzymujących losowo przydzielony reżim inhibitora odwrotnej transkryptazy nukleozydów.
Spośród 794 pacjentów, którzy otrzymali przypisaną terapię, 130, którzy otrzymali abakawir-lamiwudynę i 78, którzy otrzymali tenofowir DF-emtrycytabinę, miało co najmniej jedno oznakowanie 3, 4 lub 3 stopnia, objaw lub nieprawidłowość laboratoryjną podczas otrzymywania początkowego schematu, który był co najmniej jedną oceną. wyższa niż wartość bazowa. W sumie 24 pacjentów w grupie abakawir-lamiwudyna i 13 pacjentów w grupie otrzymującej tenofowir DF-emtrycytabinę miało zdarzenie 4 stopnia. Czas do punktu końcowego bezpieczeństwa był istotnie krótszy w przypadku abakawiru-lamiwudyny niż w przypadku tegoofowiru DF-emtrycytabiny (współczynnik ryzyka, 1,89, 95% CI, 1,43 do 2,50, P <0,001) (Figura 3).
Tabela 3. Tabela 3. Nieprawidłowości laboratoryjne oraz objawy kliniczne i objawy. Wybrane zdarzenia, które wystąpiły u co najmniej 5% pacjentów w każdej grupie wymieniono w Tabeli 3; więcej zdarzeń niepożądanych wystąpiło w grupie abakawir-lamiwudyna niż w grupie otrzymującej tenofowir DF-emtrycytabinę. W 48. tygodniu stężenia glukozy na czczo wzrosły bardziej u pacjentów otrzymujących abakawir-lamiwudynę niż u pacjentów otrzymujących tenofowir DF-emtrycytabinę (mediana zmiany stężenia cholesterolu całkowitego: 34 vs. 26 mg na decylitr, p <0,001; gęstość lipoproteiny [HDL] poziom cholesterolu: 9 w porównaniu z 7 mg na decylitr, P = 0,05 i poziom triglicerydów: 25 w porównaniu z 3 mg na decylitr, P = 0,001). Nie było istotnej różnicy między grupami w zmianie stosunku całkowitego cholesterolu do cholesterolu HDL (mediana, -0,2 dla obu grup, P = 0,50).
Podejrzewana nadwrażliwość związana z badaniem leku wystąpiła u 27 pacjentów (7%) w każdej grupie
[przypisy: forskolin efekty, anestezjologia larsen, pomoc psychologiczna wrocław ]

Powiązane tematy z artykułem: anestezjologia larsen forskolin efekty pomoc psychologiczna wrocław