Dojrzaly czlowiek

Dojrzały człowiek, którego kierunki działania są wytyczane przez dążenie do zaspokajania potrzeby kontaktu emocjonalnego, jest skazany na konflikty i niepowodzenia. Wiele uwagi poświęcała temu (posługując się nieco innymi terminami) psychologia adlerowska, a i dzisiaj zagadnienie tak zwanej niedojrzałej życia osobowości zajmuje coraz poważniejsze miejsce w problematyce psychologii klinicznej. Zaburzenia na tym tle są, jak sądzę, wywołane tym, że człowiek dorosły poddany jest naciskowi licznych wymagań płynących z różnych środowisk jego działania (Nowicka, 1960) i to wymagań przeważnie sprzecznych (Obuchowski, 1961). Rodzina, praca, koledzy, organizacja ideowa stawiają wymagania, do których nie zawsze można jednocześnie przystosować się tak, by zyskać ze wszystkich stron aprobatę wtedy trzeba umieć dokonać wyboru, trzeba mieć zdecydowane kryteria wyboru. Bez własnych zasad, własnego ojca ideowego, człowiek zostanie połamany i zagubi się jak słomka w wodospadzie. Potrzeba sensu życia jest więc potrzebą cechującą dorosłego człowieka – bez jej zaspokojenia nie może on funkcjonować normalnie, nie może zmobilizować wszystkich swoich zdolności w maksymalnym stopniu. Zaspokojenie to zaś polega na uzasadnieniu sobie w jakiś sposób sensu swojego, bytu, wytyczającym jasny, praktyczny i możliwy dla zaaprobowania przez siebie kierunek działania. Czy to znaczy, że przy każdej czynności człowiek uświadamia sobie ogólny sens swojego działania? Oczywiście nie, powinien jednak zawsze móc w razie konieczności odnaleźć go w swym działaniu. To jest jego potrzebą. Jako przykład najpowszechniejszą formę zaspokajania potrzeby sensu życia przez opiekę nad dzieckiem Matka czy babcia mogą uważać, że sensem ich istnienia jest właśnie karmienie, ubieranie, wychowywanie ich dziecka. Nie muszą tego werbalizować, ale -analiza ich wypowiedzi i ich czynności wykaże, że wszystkie one są podporządkowane jednej zasadzie, mają wspólny rdzeń – kierunek działania – opiekę nad dzieckiem. Kobiety te czują się szczęśliwe wtedy, gdy są potrzebne. Gdy dziecko odejdzie, mówią nieraz, że życie ich straciło sens. Jak wspomniałem, znalezienie sensu swojego życia jest niezbędnym warunkiem normalnego funkcjonowania, to jest dokonania takiej koncentracji wszystkich zdolności, aby można było powiedzieć, że zostały one wykorzystane w sposób maksymalny. Zrozumieli to już dawno psychologowie pracy i uwzględnili na tak wąskim odcinku życia jak zakład produkcyjny. Stała się już truizmem ustalona przez nich zasada, że robotnik wykonujący w wyspecjalizowanym zakładzie pracy drobną czynność, jak na przykład przykręcanie śrubki do jakiegoś elementu maszyny, znacznie lepiej będzie się czuł i znacznie sprawniej będzie pracował, gdy zrozumie, jaką rolę odgrywa przykręcanie przez niego tej śrubki w całym procesie produkcji, gdy będzie zdawał sobie sprawę z tego, że gdyby tej czynności jakoś nie wykonał, cała skomplikowana maszyna nie mogłaby być wyprodukowana [podobne: skręcenie stawu skokowego, blachodachówka gontopodobna, Azeloglicyna ]

Powiązane tematy z artykułem: Azeloglicyna blachodachówka gontopodobna skręcenie stawu skokowego