Kila ucha zewnetrznego

Kiła ucha zewnętrznego. W zakresie ucha zewnętrznego wykwit zwany wrzodem pierwotnym (sclerosis initialis) jest zjawiskiem niezmiernie rzadkim. W okresie kiły wtórnej na skórze małżowiny usznej oraz zewnętrznego przewodu słuchowego może pojawić się osutka kiłowa nie różniąca się niczym od osutki na skórze innych części ciała. U osobników bardzo wrażliwych może wywołać swędzenie. Pojawia się zazwyczaj w 9 – 10 tygodni od zakażenia kiłowego i znika nie pozostawiając blizn. Okres kiły wtórnej przeciąga się od trzech do pięciu lat. W ciągu tego okresu w odstępach nieregularnych zjawiają się na skórze nawrotowe osutki. Są one niebolesne, mogą pozostawiać po sobie plamy barwnikowe a w wyjątkowych przypadkach także blizny, nie prowadzące do zwężenia przewodu słuchowego. W kile późnej guzowatej (lues gummosa) tworzą się kilaki w tkance podskórnej lub w okostnej przewodu słuchowego. Kilaki wrastają do światła przewodu usznego, powodując upośledzenie słuchu i szum w uszach. Tworzenie się blizn zwężających przewód słuchowy jest stosunkowo rzadkie. Węzły chłonne ucha , wskutek wytwórczych procesów zapalnych są powiększone, niebolesne, twarde, przesuwalne, okrągłe, niezrośnięte z otoczeniem i nie mają skłonności do rozpadu i ropienia. Skóra nad nimi nie jest zaczerwieniona. [podobne: kursy dla fizjoterapeutów, laserowe obkurczanie pochwy, Azeloglicyna ]

Powiązane tematy z artykułem: Azeloglicyna kursy dla fizjoterapeutów laserowe obkurczanie pochwy