Leczenie mepolizumabem u pacjentów z ciężką astmą eozynofilową AD 5

Charakterystyka pacjentów w punkcie wyjściowym w populacji z zamierzoną leczeniem. Spośród 802 pacjentów poddanych badaniu przesiewowemu 576 poddano randomizacji i stanowili oni zmodyfikowaną populację zamierzoną w leczeniu; z tych pacjentów 539 (94%) ukończyło leczenie (ryc. 1B). Grupy badane były dobrze dopasowane pod względem cech wyjściowych, bez znaczących różnic między grupami (Tabela 1). Główny wynik
Tabela 2. Tabela 2. Podsumowanie wyników dotyczących skuteczności. Łącznie zgłoszono 449 obiektywnie zweryfikowanych zaostrzeń, które doprowadziły do stosowania układowych glukokortykoidów, hospitalizacji lub wizyty w oddziale ratunkowym. Częstość zaostrzeń była niższa niż częstość wyjściowa we wszystkich grupach, ale procentowe zmniejszenie było większe w grupach leczonych aktywnie niż w grupie placebo. Szacunkowe wskaźniki klinicznie istotnych zaostrzeń na pacjenta w ciągu roku wynosiły 0,93 w grupie dożylnej – mepolizumab, 0,83 w grupie podskórnej – mepolizumab i 1,74 w grupie placebo. W porównaniu z placebo względne zmniejszenie częstości zaostrzeń (pierwotny wynik) wyniosło 47% (95% przedział ufności [CI], 28 do 60) w grupie dożylnej – mepolizumab i 53% (95% CI, 36 do 65) w grupa podskórna-mepolizumab (p <0,001 dla obu porównań) (tabela 2).
Ryc. 2. Ryc. 2. Zaostrzenia astmy i FEV1 w 32. tygodniu. Liczba zaostrzeń astmy u pacjentów otrzymujących dożylnie lub podskórnie mepolizumab lub placebo. Częstość zaostrzeń zmniejszyła się o 47% (95% przedział ufności [CI], 28 do 60) u pacjentów otrzymujących dożylnie mepolizumab iu 53% (95% CI, 36 do 65) wśród otrzymujących podskórnie mepolizumab, w porównaniu z otrzymujących placebo (p <0,001 dla obu porównań). Panel B pokazuje średnią wymuszoną objętość wydechową w ciągu sekundy (FEV1) jako procent przewidywanej wartości. W 32. tygodniu nastąpiła większa poprawa w stosunku do wartości wyjściowych w obu grupach mepolizumabu niż w grupie placebo - 100-ml większy wzrost w grupie dożylnej - mepolizumab niż w grupie placebo (P = 0,02) i wzrost o 98 ml większy w grupie podskórnej-mepolizumab niż w grupie placebo (P = 0,03). Paski I wskazują 95% przedziały ufności.
Odsetek pacjentów z zaostrzeniem, które spowodowały wizytę w oddziale ratunkowym lub hospitalizacji, wynosił 9% w grupie dożylnej – mepolizumab, 6% w grupie podskórnej – mepolizumab i 13% w grupie placebo. Stosowanie mepolizumabu powodowało względne zmniejszenie częstości zaostrzeń wymagających hospitalizacji lub wizyty w oddziale ratunkowym o 32% w grupie dożylnej – mepolizumab (P = 0,30) i 61% w grupie podskórnej-mepolizumab (P = 0,02)
[więcej w: wzorcowanie przyrządów pomiarowych, dinoprost, kurs fizjoterapia ]

Powiązane tematy z artykułem: dinoprost kurs fizjoterapia wzorcowanie przyrządów pomiarowych