Nowe wymagania w takich wypadkach padaja na calkiem nie przygotowany grunt, powodujac nieraz powazne zaburzenia nerwicowe i deformujac osobowosc.

Następnie daje się wyraźnie zaobserwować, że dziecko zaczyna zaspakajać swą potrzebę kontaktu emocjonalnego z szerszym gronem dzieci lub dorosłych, już nie zawsze stawiając na pierwszym planie matkę. Jest to okres, gdy można już mówić o wyraźnym wpływie na dziecko struktury socjalnej środowiska. Dopiero potem przychodzi okres różnicowania społecznego – faza trzecia – gdy dziecko najlepiej zaspokaja swoją potrzebę kontaktu emocjonalnego w grupie rówieśników, ponieważ kontakt z dorosłymi staje się coraz trudniejszy. W materiale zebranym w badaniach dzieci, pacjentów poradni zdrowia psychicznego, można znaleźć wiele przykładów zaburzeń powstałych z tego powodu, że w fazie II dziecko nie miało możności kontaktowania się z nikim innym poza matką lub babcią (przeważnie chodzi o bawienie dzieci) lub że w fazie III nie miało możności kontaktowania się z rówieśnikami (np. jedynacy z dobrych rodzin, dzieci mające zbyt dorosłe rodzeństwo itp. ) Niektóre dzieci w fazie III tworzą sobie w wyobraźni stałych fikcyjnych towarzyszy, którym nadają imiona, z którymi rozmawiają, bawią się, chwalą się przed nimi zabawkami itp. Wystąpienie fazy III wiąże się prawdopodobnie z tym, że dziecko zaczyna już stwarzać sobie własne, odpowiednie do swego poziomu koncepcje świata ma swój sposób ujmowania szczegółów środowiska swoiście je wartościujący sposób, którego najczęściej dorośli nie rozumieją i przeważnie nie chcą zrozumieć ani tolerować (o co miał do nich żal Janusz Korczak), gdyż wymagałoby to zbyt wielu wyrzeczeń z ich strony. O ile jednak zaspokojenie kontaktu emocjonalnego w fazie I i II było uwarunkowane przystosowaniem się do dość jednolitych, na ogół stałych wymagań rodziny, wymagań jednego środowiska, to w fazie III, której szczyt przypada na okres szkolny, dziecko wchodząc do nowego i całkowicie odmiennego środowiska, jakim jest szkoła, musi zmienić wiele swoich wyrobionych już nawyków i postaw, aby mogło znaleźć swoje miejsce w grupie rówieśników. Tu najmocniej dają się we znaki skutki wszelkich anomalii z fazy I i II, takie jak: nieumiejętność współżycia w kolektywie, egoizm, niemożność zrozumienia, że nie jest się w centrum uwagi, trudność pogodzenia się z tym, poczucie krzywdy. Nowe wymagania w takich wypadkach padają na całkiem nie przygotowany grunt, powodując nieraz poważne zaburzenia nerwicowe i deformując osobowość. Te nowe wymagania stają się najbardziej twarde w okresie przedpokwitania, który charakteryzuje się socjalnie stopniowym wyłamywaniem się spod wpływów środowiska rodzinnego, próbami szukania własnych dróg, wpływami nauczania w szkole oraz wychowania w organizacjach młodzieżowych, które pochłania czas dziecka, eliminując coraz bardziej wpływ rodziny [przypisy: wkładki ortopedyczne, ortopeda warszawa, montaż smt ]

Powiązane tematy z artykułem: montaż smt ortopeda warszawa wkładki ortopedyczne