Abakawir-Lamiwudyna versus Tenofowir-Emtrycytabina do wstępnej terapii HIV-1 czesc 4

Rada ds. Monitorowania danych i bezpieczeństwa stwierdziła siłę i trafność tych wyników w stopniu wystarczającym do uzasadnienia zaprzestania dalszych badań abakawiru-lamiwudyny wśród uczestników badania przesiewowego poziomu RNA HIV-1 wynoszącego co najmniej 100 000 kopii na mililitr. Zarząd określił, że pozostała część badania powinna być kontynuowana bez zmian. Dalsze szczegóły ustaleń i zaleceń rady znajdują się w Dodatku Uzupełniającym. Po ujawnieniu tych ustaleń z forum monitorowania danych i bezpieczeństwa, zespół badawczy wykonał dodatkowe analizy w oparciu o wcześniejszy plan analizy. Read more „Abakawir-Lamiwudyna versus Tenofowir-Emtrycytabina do wstępnej terapii HIV-1 czesc 4”

Abakawir-Lamiwudyna versus Tenofowir-Emtrycytabina do wstępnej terapii HIV-1 cd

Główne mutacje oporności zdefiniowano jako wymienione przez Międzynarodowe Towarzystwo AIDS-USA, 6, a także L74I i G190C / E / Q / T / V dla odwrotnej transkryptazy oraz L24I, F53L, I54V / A / T / S i G73C. / S / T / A dla proteazy. Analiza statystyczna
Głównym punktem końcowym skuteczności był czas od randomizacji do niepowodzenia wirusologicznego (zdefiniowanego jako poziom RNA HIV-1 . 1000 kopii na mililitr po 16 tygodniach i po 24 tygodniach lub .200 kopii na mililitr w 24 tygodniu lub później) . Pierwotne hipotezy dotyczyły tego, że dla każdego schematu obejmującego atazanawir wzmocniony rytonawirem i efawirenz, abakawir-lamiwudyna była odpowiednikiem dF-emtrycytabiny tenofowiru, a dla każdego schematu NRTI atazanawir wzmocniony rytonawirem był równoważny efawirenzowi. Read more „Abakawir-Lamiwudyna versus Tenofowir-Emtrycytabina do wstępnej terapii HIV-1 cd”

Abakawir-Lamiwudyna versus Tenofowir-Emtrycytabina do wstępnej terapii HIV-1 ad

Przedstawiamy tutaj dane opublikowane w wyniku tego przeglądu przez radę ds. Monitorowania danych i bezpieczeństwa. Metody
Badaj pacjentów
Badana populacja obejmowała pacjentów zakażonych HIV-1, którzy mieli co najmniej 16 lat, którzy wcześniej otrzymywali co najwyżej 7 dni leczenie przeciwretrowirusowe i którzy mieli akceptowalne wartości laboratoryjne. Dalsze szczegóły dotyczące kryteriów wejściowych są opisane w protokole badania (patrz Dodatek dodatkowy, dostępny wraz z pełnym tekstem tego artykułu na stronie). Komitet ds. Read more „Abakawir-Lamiwudyna versus Tenofowir-Emtrycytabina do wstępnej terapii HIV-1 ad”

Abakawir-Lamiwudyna versus Tenofowir-Emtrycytabina do wstępnej terapii HIV-1

Stosowanie inhibitorów odwrotnej transkryptazy nukleozydów o ustalonej dawce (NRTI) z nienukleozydowym inhibitorem odwrotnej transkryptazy lub inhibitorem proteazy wzmocnionym rytonawirem jest zalecane jako leczenie początkowe u pacjentów z zakażeniem ludzkim wirusem upośledzenia odporności typu (HIV-1), ale które połączenie NRTI ma większą skuteczność i bezpieczeństwo nie jest znane. Metody
W randomizowanym, zaślepionym badaniu równoważności z udziałem 1858 pacjentów kwalifikujących się, porównaliśmy cztery schematy leczenia przeciwretrowirusowego raz dziennie jako leczenie początkowe w przypadku zakażenia HIV-1: abakawir-lamiwudynę lub fumaran dizoproksylu tenofowiru (DF) – imtrycytabinę plus efawirenz lub atazanawir wzmocniony rytonawirem. Głównym punktem końcowym skuteczności był czas od randomizacji do niepowodzenia wirusologicznego (zdefiniowanego jako poziom RNA HIV-1 . 1000 kopii na mililitr po 16 tygodniach i po 24 tygodniach lub .200 kopii na mililitr w 24 tygodniu lub później) .
Wyniki
Zaplanowany przegląd okresowy niezależnej platformy monitorowania danych i bezpieczeństwa wykazał znaczące różnice w skuteczności wirusologicznej, zgodnie z kombinacją NRTI, u pacjentów z badaniem poziomu RNA HIV-1 w wysokości 100 000 kopii na mililitr lub więcej. Read more „Abakawir-Lamiwudyna versus Tenofowir-Emtrycytabina do wstępnej terapii HIV-1”

Zaawansowana niewydolność serca leczona urządzeniem wspomagającym ruch lewej komory z przepływem ciągłym ad

Te wspomagające ruchy lewostronne urządzenia wspomagające pracę lewej komory poprawiły hemodynamikę, funkcję narządu końcowego, jakość życia i zdolności funkcjonalne pacjentów oczekujących na transplantację.14,15 Są również mniejsze, cichsze i bardziej trwałe niż urządzenia z pulsującym przepływem, powodując potencjalnie lepiej nadają się do długoterminowego wsparcia. Badanie to przedstawia wyniki randomizowanego badania porównującego wyniki pacjentów z zaawansowaną niewydolnością serca, którzy nie kwalifikowali się do przeszczepu i otrzymali urządzenie wspomagające lewą komorę lub urządzenie wspomagające pracę lewej komory.
Metody
Organizacja studiów
Badanie przeprowadzono w 38 ośrodkach w Stanach Zjednoczonych. Dane zostały zebrane przez koordynatorów badań w uczestniczących ośrodkach, przeanalizowane przez sponsora (Thoratec, Pleasanton, CA) i skontrolowane przez sponsora. Autorzy zapewniają rękojmię za kompletność i dokładność danych i analiz. Read more „Zaawansowana niewydolność serca leczona urządzeniem wspomagającym ruch lewej komory z przepływem ciągłym ad”

Zaawansowana niewydolność serca leczona urządzeniem wspomagającym ruch lewej komory z przepływem ciągłym

Pacjenci z zaawansowaną niewydolnością serca mają lepsze wskaźniki przeżywalności i jakości życia w przypadku leczenia wszczepionymi urządzeniami wspomagającymi lewą komorę lewej komory w porównaniu z leczeniem medycznym. Nowe urządzenia o ciągłym przepływie są mniejsze i mogą być trwalsze niż urządzenia z pulsującym przepływem. Metody
W tej randomizowanej próbie zapisaliśmy pacjentów z zaawansowaną niewydolnością serca, którzy nie kwalifikowali się do przeszczepienia, w stosunku 2: 1, do poddania się implantacji urządzenia o ciągłym przepływie (134 pacjentów) lub obecnie zatwierdzonego urządzenia pulsacyjnego przepływu (66 pacjentów) . Pierwotnym złożonym punktem końcowym było, po 2 latach, przetrwanie bez wyłączania udaru i ponownej operacji w celu naprawy lub wymiany urządzenia. Drugorzędowe punkty końcowe obejmowały przeżycie, częstość zdarzeń niepożądanych, jakość życia i zdolność funkcjonalną. Read more „Zaawansowana niewydolność serca leczona urządzeniem wspomagającym ruch lewej komory z przepływem ciągłym”

Abakawir-Lamiwudyna versus Tenofowir-Emtrycytabina do wstępnej terapii HIV-1 ad 8

Leczenie pacjentów z wysokim poziomem RNA wirusa HIV-1 może ujawnić różnice między schematami, które w przeciwnym razie mogą nie być widoczne, gdy poziomy o niższym poziomie RNA HIV-1 są poddawane leczeniu. 7-9 Wykrywalna różnica w zależności od stadium choroby jest potwierdzona przez nasze odkrycie, że różnica w niepowodzeniu wirusologicznym pomiędzy strategiami NRTI znacznie wzrosła przy niższej liczbie komórek CD4. Wyniki nie wydają się być związane z różnicami w wyjściowej charakterystyce, ponieważ grupy badane były ogólnie dobrze dopasowane. Chociaż występowały drobne zaburzenia równowagi między grupami, różnice w niepowodzeniu wirusologicznym utrzymywały się po dostosowaniu do wielu współzmiennych wartości wyjściowych. Występowanie podejrzewanych reakcji nadwrażliwości również nie miało wpływu na wyniki badania: jednakowa liczba pacjentów w obu grupach podejrzewała nadwrażliwość na leki, a niewydolność wirusologiczna u tych pacjentów była rzadka. Read more „Abakawir-Lamiwudyna versus Tenofowir-Emtrycytabina do wstępnej terapii HIV-1 ad 8”

Abakawir-Lamiwudyna versus Tenofowir-Emtrycytabina do wstępnej terapii HIV-1 ad 7

Jeden pacjent, który przerwał leczenie z powodu zespołu klinicznego, który nie był uważany za nadwrażliwość na lek, zmarł w wyniku prawdopodobnej reakcji nadwrażliwości po ponownym rozpoczęciu leczenia lekiem zawierającym abakawir. Późniejsza niewydolność wirusologiczna u pacjentów z podejrzeniem nadwrażliwości na lek wystąpiła u czterech pacjentów z grupy abakawir-lamiwudyna i trzech pacjentów z grupy tenofowiru DF-emtrycytabiny. Wybrane wydarzenia kliniczne i laboratoryjne
Zdarzenia związane z AIDS wystąpiły u 26 pacjentów otrzymujących abakawir-lamiwudynę (7%) i 17 pacjentów otrzymujących tenofowir DF-emtrycytabinę (4%). Raki związane z HIV wystąpiły u 12 pacjentów (8 pacjentów otrzymujących abakawir-lamiwudynę i 4 pacjentów otrzymujących tenofowir DF-emtrycytabinę). Złamania kości wystąpiły u 7 pacjentów otrzymujących abakawir-lamiwudynę iu 10 pacjentów otrzymujących tenofowir DF-emtrycytabinę. Read more „Abakawir-Lamiwudyna versus Tenofowir-Emtrycytabina do wstępnej terapii HIV-1 ad 7”

Abakawir-Lamiwudyna versus Tenofowir-Emtrycytabina do wstępnej terapii HIV-1 ad 6

Odsetek pacjentów z mniej niż 50 kopii RNA HIV-1 na mililitr stanowi zatem łączny sukces zarówno początkowej (losowo przydzielonej), jak i następującej terapii. Przeprowadzono analizę post hoc w celu oceny ryzyka późniejszej niewydolności wirusologicznej według grupy NRTI wśród 448 pacjentów z co najmniej dwoma kolejnymi pomiarami RNA HIV-1 w osoczu, poniżej 50 kopii na mililitr w czasie obserwacji. U tych pacjentów niewydolność wirusologiczna była rzadka (12 niepowodzeń w grupie abakawir-lamiwudyna i 9 niepowodzeń w grupie otrzymującej tenofowir DF-emtrycytabinę), bez znaczącej różnicy między grupami (P = 0,25).
Wynik immunologiczny
Rozkłady liczby komórek CD4 i zmiana od linii bazowej były podobne w obu grupach. W 48. Read more „Abakawir-Lamiwudyna versus Tenofowir-Emtrycytabina do wstępnej terapii HIV-1 ad 6”

Zaawansowana niewydolność serca leczona urządzeniem wspomagającym ruch lewej komory z przepływem ciągłym ad 7

Ponadto przeżycie aktuarialne w ciągu 2-letniego okresu wspomagania przez urządzenie wspomagające lewą komorę było znacznie lepsze w przypadku urządzenia o ciągłym przepływie niż w urządzeniu pulsacyjno-przepływowym w populacji pacjentów, których 2-letnie przeżycie przy otrzymywaniu pomocy medycznej Wykazano, że terapia jest w przybliżeniu 10% .12,13 Urządzenie wspomagające przepływ lewej komory było również związane ze znacznym zmniejszeniem częstości zdarzeń niepożądanych i częstości powtórnej hospitalizacji, jak również z poprawą jakości życia i Zdolność funkcjonalna. Współczynnik przeżycia po 2 latach u naszych pacjentów z urządzeniem wspomagającym ruch lewej komory był podobny do tego u pacjentów z urządzeniem wspomagającym lewą komorę w badaniu REMATCH12, podczas gdy wskaźnik przeżycia u naszych pacjentów z urządzeniem o ciągłym przepływie był ponad dwukrotnie częściej niż pacjenci REMATCH. Trwałość urządzenia jest ważnym ograniczeniem w używaniu obecnie zatwierdzonego urządzenia wspomagającego lewą komorę lewej komory jako długotrwałej terapii, ponieważ awarie zaworów lub łożysk występowały rutynowo przez 18 miesięcy. Konieczność wymiany pompy w urządzeniu wspomagającym przepływ lewej komory wystąpiła z częstością 6 zdarzeń na 100 pacjento-lat, prawie jedną ósmą częstości obserwowanej w przypadku urządzenia pulsacyjnego przepływu i była głównie wymagana z powodu uszkodzenia przezskórnego. prowadzić. Read more „Zaawansowana niewydolność serca leczona urządzeniem wspomagającym ruch lewej komory z przepływem ciągłym ad 7”