Symwastatyna w zespole ostrej niewydolności oddechowej

Badania na zwierzętach oraz badania in vitro i fazy 2 u ludzi sugerują, że statyny mogą być korzystne w leczeniu zespołu ostrej niewydolności oddechowej (ARDS). W badaniu tym sprawdzono hipotezę, że leczenie symwastatyną poprawi wyniki kliniczne u pacjentów z ARDS. Metody
W tym wieloośrodkowym, podwójnie zaślepionym badaniu klinicznym, losowo przydzielono (w stosunku 1: 1) pacjentów z początkiem ARDS w ciągu ostatnich 48 godzin w celu otrzymania doodbawicy enteralnej w dawce 80 mg lub placebo raz dziennie przez maksymalnie 28 dni. Pierwszorzędowym wynikiem była liczba dni bez wentylatora do dnia 28. Wyniki wtórne obejmowały liczbę dni wolnych od niewydolności narządów niepłucnych do dnia 28, śmiertelność po 28 dniach i bezpieczeństwo.
Wyniki
W badaniu wzięło udział 540 pacjentów, przy czym 259 pacjentów przydzielono do symwastatyny, a 281 – do placebo. Grupy były dobrze dopasowane pod względem demograficznych i wyjściowych zmiennych fizjologicznych. Read more „Symwastatyna w zespole ostrej niewydolności oddechowej”

Dwa fenotypy kliniczne w wazice czerwienicy AD 7

Ten wzór został odwrócony w fazie kryzysowej CML, z regulacją w górę 6 rdzeniowych genów, które zostały obniżone w czerwieniakach, w tym onkogenem SETBP1, i regulacją w dół 11 rdzeniowych genów, które uległy podwyższeniu w policyklemii vera. Dyskusja
Przyczyną czerwienicy prawdziwej pozostaje zagadka. Aby rozwiązać ten problem, zbadaliśmy ekspresję genów w krążących komórkach CD34 + od pacjentów z czerwienicą prawdziwą, z analizami wykonywanymi oddzielnie dla pacjentów płci męskiej i żeńskiej w celu wyeliminowania płci jako potencjalnego zakłócenia. Doprowadziło to do identyfikacji 102 genów; znaczenie tych genów w procesie chorobowym było uzasadnione tym, że można je wykorzystać do rozdzielenia pacjentów z czerwienicą prawdziwą na dwie grupy o wyraźnie różnych cechach klinicznych, które były niezależne od czasu trwania choroby, obciążenia allelem JAK2 V617F i białkami. liczba komórek i płytek krwi. Grupa z agresywną chorobą pasuje do fenotypu pacjentów z czerwienicą prawdziwą, u których rozwija się mielofibra16 i którzy są zagrożeni spontaniczną transformacją białaczki. Pod tym względem było możliwe, że za pomocą ekspresji genów zidentyfikowano pacjentów z CML w fazie przewlekłej, którzy pomimo swojego klinicznego fenotypu mieli chorobę, która już osiągnęła fazę przyspieszoną na poziomie molekularnym.17 Tak więc, biorąc pod uwagę niską częstotliwość nieprawidłowości cytogenetyczne w czerwienicy prawdziwej przed transformacją choroby, 18 profilowanie ekspresji genów może mieć znaczenie prognostyczne dla pacjentów z czerwienicą prawdziwą. Read more „Dwa fenotypy kliniczne w wazice czerwienicy AD 7”

Dwa fenotypy kliniczne w wazice czerwienicy AD 6

Na przykład, chociaż nie było różnicy w obciążeniu allelem JAK2 V617F między dwiema grupami (tabela 2), ekspresja genu różniła się znacznie, przy 707 genach regulowanych różnicowo (248 w górę i 459 w dół) w grupie z chorobą lękliwą w porównaniu z kontrolami (tabela S5A w dodatkowym dodatku), podczas gdy tylko 149 genów było zróżnicowanych regulowanych (68 w górę i 81 w dół) w grupie z agresywną chorobą (tabela S5B w dodatkowym dodatku). Ponadto obie grupy różniły się znacznie pod względem ekspresji 102 rdzeniowych genów (tabele S6A i S6B w dodatku uzupełniającym). Wyniki analizy KEGG (ryc. S4A i S4B w dodatkowym dodatku) podkreśliły dominację zderegulowanych szlaków molekularnych, w tym metabolizmu i funkcji DNA i RNA w obu grupach, ale dominowała deregulacja genów histonów w grupie z agresywną chorobą. Nadzorowane klastrowanie w oparciu o pary z najwyższymi punktami
Zastosowaliśmy nadzorowane podejście oparte na najwyższych punktach w celu sprawdzenia wyników nienadzorowanych grupowania (patrz Dodatek dodatkowy). Zidentyfikowaliśmy 30 par genów, z których żaden nie był w zestawie 102 rdzeniowych genów, które dzieliły pacjentów na te same grupy z agresywną lub indolentną chorobą ze 100% celnością (ryc. S5 w Dodatku Aneks). Read more „Dwa fenotypy kliniczne w wazice czerwienicy AD 6”

Byla niespokojna, napieta, nieprzyjemna tak dlugo, az ja ktos pochwalil, wysoko ocenil.

Gdyby, więc koncepcja zaspokajania potrzeby sensu życia była niezgodna z całą konfiguracją aktualnych postaw osobnika, stanowiących jakby utrwalony fundament jego poglądów, żaden motyw prowadzący wprost do zaspokojenia potrzeby sensu życia me mógłby zostać sformułowany, a tym samym i działanie nie mogłoby być wykonywane w talk efektywny sposób, jak to się dzieje przy świadomym, bezpośrednim, otwartym programowaniu, gdy motyw może być formułowany zgodnie z kierunkiem działania i regulować to działanie. Jako przykład przytoczę przypadek następujący: u bardzo ambitnej, zdolnej kobiety, naukowca, pod wpływem nacisków wychowawczych wytworzyły się negatywne postawy wobec wszelkich przejawów osobistej ambicji. Jej kierunkiem działania było jednak zawsze i zostało nadal infantylne szukanie uznania w oczach otoczenia, podziwu. Była niespokojna, napięta, nieprzyjemna tak długo, aż ją ktoś pochwalił, wysoko ocenił. Przy każdym formułowaniu motywu, spotykała się z bardzo wielkimi trudnościami. Motywacja jej odznaczała się uderzającą niekonsekwencją, zmiennością, która zrażała otoczenie i ją samą męczyła, utrudniając jej jednocześnie zarówno realne zaspokojenie potrzeby sensu życia jak i rewizję koncepcji tego sensu. Z obawy przed kaprysami tej kobiety nie krytykowano jej, ale też i mniej chwalono, kiedy na to zasługiwała. Łatwo może również doprowadzić do zaburzeń w przystosowaniu ustalenie kierunku działania odnoszącego się do zbyt krótkodystansowego celu. Zdarza się to czasem u ludzi, którzy z różnych powodów dopatrują się sensu swego życia w uzyskaniu określonej, pozycji społecznej, stanowiska np. gama ich czynność zostaje podporządkowana zdobyciu tego stanowiska. Istnieje zawsze jakaś szansa, że zostanie ono osiągnięte, a wtedy człowiek szybko przyzwyczają się do nowego stanu i często stwierdza, że nie dało mu to tego, czego oczekiwał. Zapomniał, że nie zawsze osiągnięcie zamierzonego celu jest sukcesem, zwłaszcza wówczas, gdy sama walka dostarcza największej satysfakcji. W trakcie walki można zrezygnować z rozwiązywania wielu trudnych problemów własnej egzystencji, odkładając je na potem. Osiągnięcie takiego blisko ustawionego celu czyni dalszą walkę zbędną, a odsunięte problemy stają przed człowiekiem znów z całą ostrością. Wielu ludzi czuje się wówczas oszukanymi przez życie. Zaczynają oni, rozwijać techniki przystosowania zastępczego. Ten sam, niegdyś energiczny, zacięty człowiek, opuszcza się w pracy, narzeka, że nic na świecie nie jest warte wysiłku, że gdyby mógł zacząć życie, od nowa, wówczas by nic nie robił [hasła pokrewne: kompulsywne objadanie, skręcenie i naderwanie stawu skokowego, tureckie allegro ]

Symwastatyna w zespole ostrej niewydolności oddechowej AD 7

Symwastatyna była związana ze zwiększeniem liczby zdarzeń niepożądanych; jednak nie było wzrostu poważnych zdarzeń niepożądanych. Niedawne badania statyn z udziałem Ostro Rannych Płuc z Sepsis (SAILS), w których uczestniczyły osoby cierpiące na ARDS z sepsą, wykazały, że rozuwastatyna nie poprawiała wyników klinicznych w porównaniu z placebo i wiązała się z mniejszą liczbą dni wolnych od niewydolności nerek i wątroby. 12 Populacja w naszym badaniu nie była ograniczona do pacjentów z ARDS związanymi z sepsą, a zatem, razem wzięte, te dane wykazują niewielką wartość w rutynowym stosowaniu statyn w ARDS, niezależnie od przyczyny. Użyliśmy simwastatyny w dawce 80 mg na podstawie naszych poprzednich danych z badań klinicznych, 4,5, w których symwastatyna poprawiła wyniki zastępcze i mechanizmy biologiczne zaangażowane w ARDS. Dane z naszego obecnego badania i badania SAILS pokazują, że ani lipofilowa statyna (symwastatyna) ani hydrofilowa statyna (rozuwastatyna) nie są skuteczne w leczeniu ARDS. Wysoka dawka symwastatyny (80 mg) zastosowana w tym badaniu została wybrana na podstawie naszych danych pilotażowych5, jak również danych przedklinicznych3 i badań obserwacyjnych.13,14 Chociaż nie mierzyliśmy stężeń symwastatyny, jest prawdopodobne, że odpowiednie stężenie simwastatyny został osiągnięty, z kilku powodów. Wcześniejsze badanie z udziałem pacjentów krytycznie chorych wykazało, że symwastatyna w dawce 80 mg na dobę powodowała ogólnoustrojowe stężenia leku w dużym zakresie terapeutycznym15. Read more „Symwastatyna w zespole ostrej niewydolności oddechowej AD 7”

Symwastatyna w zespole ostrej niewydolności oddechowej AD 6

Przedstawione wskaźniki zagrożenia służą do porównania grupy placebo z grupą simwastatyny. Zmiana od linii podstawowej do dnia 28 w indeksie utleniania nie różniła się istotnie między dwiema grupami (tabele S2 i S3 w dodatkowym dodatku), a także nie wykazała wskaźnika SOFA (tabela S2 w dodatkowym dodatku). Nie było istotnych różnic w liczbie dni wolnych od niewydolności narządów niepłucnych lub śmiertelności po 28 dniach. Śmiertelność na wyładowaniu ICU lub wypisaniu ze szpitala również nie różniła się istotnie pomiędzy obiema grupami (tabela 2). Wśród osób, które przeżyły, średni czas pobytu na OIOM wynosił 13,9 . 14,4 dnia w grupie otrzymującej symwastatynę i 14,4 . 13,3 dni w grupie placebo (różnica średnia, -0,5 dnia [95% CI, -3,2 do 2,2], p = 0,71) ; średni czas pobytu w szpitalu wynosił odpowiednio 37,7 . Read more „Symwastatyna w zespole ostrej niewydolności oddechowej AD 6”

Symwastatyna w zespole ostrej niewydolności oddechowej AD 5

Ogółem 8 pacjentów, którzy nie spełniali kryteriów kwalifikujących, przeszło losową pomyłkę, z 4 przypisanymi do każdej grupy; ci pacjenci zostali włączeni do analizy. Łącznie 5 pacjentów w grupie otrzymującej symwastatynę i 3 w grupie placebo nie otrzymało przydzielonego leku. Jeden pacjent w grupie przyjmującej symwastatynę stracił kontakt z chorymi. Żadne dane dotyczące pierwotnego wyniku nie były dostępne dla tego pacjenta w grupie otrzymującej symwastatynę i dla 2 pacjentów z grupy placebo (ryc. 1). Tabela 1. Tabela 1. Read more „Symwastatyna w zespole ostrej niewydolności oddechowej AD 5”

Symwastatyna w zespole ostrej niewydolności oddechowej AD 4

Wyniki na skali SOFA wahają się od 0 do 24, z wyższymi wynikami wskazującymi na cięższą chorobę. Wynik oblicza się z sumy sześciu wyników poszczególnych narządów (każdy w skali od 0 do 4), w układzie oddechowym, sercowo-naczyniowym, wątrobowym, krzepnięcia, nerkowym i neurologicznym. Poszczególne wyniki narządów mniejsze niż 2 zastosowano w celu wykazania braku klinicznie znaczącej dysfunkcji narządu. Dodatkowe drugorzędne wyniki są wymienione w protokole badania. Poziom białka C-reaktywnego w osoczu mierzono za pomocą testu immunoturbidymetrycznego (Randox Testing Services) w krwi uzyskanej w punkcie wyjściowym oraz w dniach 3 i 7.
Analiza statystyczna
Założenia dotyczące wielkości próby opierały się na wcześniej opublikowanych danych. 95 Przyjmując średnią (. Read more „Symwastatyna w zespole ostrej niewydolności oddechowej AD 4”

Symwastatyna w zespole ostrej niewydolności oddechowej AD 3

Pacjenci zostali losowo przydzieleni do grup badanych w stosunku 1: przy użyciu permutowanych bloków i stratyfikacji zgodnie z miejscem badania i wymogiem wazopresatora (tak lub nie). Pacjenci otrzymywali raz na dobę simwastatynę (w dawce 80 mg) lub identyczne tabletki placebo przez okres do 28 dni. Pierwszą dawkę badanego leku podawano tak szybko jak to możliwe, najlepiej w ciągu 4 godzin po randomizacji, a kolejne dawki podawano każdego ranka począwszy od następnego dnia kalendarzowego.
Badany lek był kontynuowany do 28. dnia po zakończeniu leczenia krytycznego (oddział intensywnej terapii lub oddział intensywnej terapii, w którym leczeni są pacjenci wymagający wsparcia narządów, ale nie intensywnej terapii lub inwazyjnej mechanicznej wentylacji), śmierć, przerwanie aktywnego leczenia medycznego, rozwój stan kliniczny wymagający natychmiastowego leczenia statyną lub wycofania pacjenta z badania. Badany lek został zatrzymany ze względów bezpieczeństwa, jeśli prowadzący klinicysta stwierdził, że jest to wymagane, jeśli poziom kinazy kreatynowej był ponad 10-krotny w stosunku do górnej granicy prawidłowego zakresu lub jeśli poziom aminotransferazy alaninowej lub aminotransferazy asparaginianowej był 8-krotność górnej granicy normalnego zakresu.
Gromadzenie danych i procedury
W momencie rejestracji zarejestrowano charakterystykę demograficzną każdego pacjenta, zmienne wentylacyjne i fizjologiczne oraz ocenę wyników z Fizjologii ostrej i ostrej oceny zdrowia II (APACHE II) w chwili przyjęcia. Read more „Symwastatyna w zespole ostrej niewydolności oddechowej AD 3”

Leczenie mepolizumabem u pacjentów z ciężką astmą eozynofilową AD 4

Dodatkowe kwestionariusze obejmowały ankietę, w której klinicysta poprosił pacjentów o ocenę ich globalnej odpowiedzi na terapię (w skali od do 7, przy czym oznacza znaczną poprawę, a 7 oznacza znaczne pogorszenie astmy). Bezpieczeństwo oceniano na podstawie oceny zdarzeń niepożądanych, oznak życiowych, wyników badań elektrokardiograficznych i immunogenności, a także klinicznych badań laboratoryjnych. Poziomy przeciwciał przeciwko mepolizumabowi mierzono przed randomizacją oraz w trzech punktach czasowych (16, 32 i 40 tygodni) po randomizacji.
Analiza statystyczna
Wszyscy pacjenci, którzy otrzymali co najmniej jedną dawkę badanego leku zostali włączeni do zmodyfikowanej analizy zamiaru leczenia. W odniesieniu do pierwotnego wyniku porównano częstość zaostrzeń w trzech grupach przy użyciu ujemnego modelu dwumianowego16, który obejmował współzmienne dla leczenia, stosowanie glikokortykosteroidów doustnych, region geograficzny, liczbę zaostrzeń w poprzednim roku oraz wyjściowy odsetek przewidywany FEV1. Oszacowaliśmy, że przy 180 pacjentach w każdej grupie, badanie będzie miało moc 90%, aby wykryć 40% spadek częstości zaostrzeń, z 2,40 rocznie w grupie placebo do 1,44 na rok w każdej z grup mepolizumabu, w dwustronny poziom istotności równy 0,05. Wykonując te obliczenia, założyliśmy, że liczba zaostrzeń następowałaby po ujemnym rozkładzie dwumianowym17 z parametrem rozproszenia k = 0,8. Read more „Leczenie mepolizumabem u pacjentów z ciężką astmą eozynofilową AD 4”