Potrzeba sensu zycia jest wiec taka cecha czlowieka, która powoduje, ze bez zaistnienia w jego dzialalnosci zyciowej takich wartosci

Nie znaczy to jednak, że człowiek składający takie oświadczenie nie zaspokaja potrzeby sensu życia. Przekonanie to, o ile jest nim rzeczywiście, może odgrywać rolę tylko zwykłej deklaracji, do której człowiek w praktyce życiowej nie przywiązuje żadnej wagi, eksponując ją nawykowo przy zbyt realnych jak na jego możliwości intelektualne pytaniach. Przy tym może on uprawiać działalność całkowicie zaspokajającą potrzebę sensu życia. Spośród wielu kryteriów wybrałem drwa, jako najbardziej obiektywne: l. Gdy osobnik konsekwentnie, z wysiłkiem, dąży do realizacji jakichś celów wykraczających poza bezpośrednie zaspokojenie potrzeb fizjologicznych nie rozpraszając się na oderwane od siebie różne rodzaje aktywności. 2. Gdy zdanie jakiegoś określonego elementu sytuacji życiowej człowiek nagle zaczyna odezwać beznadziejność życia, bezsensowność, pustkę swego istnienia, można wówczas sądzić, że warunki poprzedzające ową zmianę, właśnie pozwalały na zaspokojenie jego potrzeby sensu życia. W trakcie kształtowania się osobowości danego człowieka ów określony element sytuacji stał się czymś zasadniczo wyznaczającym działania danej jednostki, czymś, bez czego jej aktywność straciłaby dla niej sens. Potrzeba sensu życia jest więc taką cechą człowieka, która powoduje, że bez zaistnienia w jego działalności życiowej takich wartości, które są lub mogą zostać uznane przez niego za nadające sens życiu, nie może on prawidłowo funkcjonować, co oznacza w praktyce, że jego działalność życiowa jest za słaba w stosunku do możliwości, nieukierunkowana i oceniona przez niego negatywnie. Zgodnie z tym, co przedstawiono w rozdziale poświęconym pojęciu potrzeby, można założyć, że niezaspokojenie potrzeby sensu życia przejawia się w stanach napięcia i może podobnie jak w wypadku frustracji innych potrzeb – prowadzić do słabiej lub silniej zaakcentowanych zaburzeń nerwicowych. Dowodem na to, że teza ta nie jest pozbawiona podstaw, mogą służyć liczne przykłady nerwic, u których podłoża tkwi frustracja potrzeby sensu życia (K. Obuchowski, 1959), określona gdzie indziej, jako frustracja egzystencjalna (S. Kratochvil, 1961). Nerwice egzystencjalne rozwijając się w identyczny sposób jak te, u których podłoża leży frustracja innych potrzeb ludzkich, stanowią według statystyki podanej przez Kratochvila od 14 do 210 ogółu nerwic i są znacznie częściej reprezentowane w klinikach kobiecych tamten potwierdzające istnienie takiej potrzeby u człowieka wskazuje zarazem na konieczność bardziej dokładnego opanowania teoretycznych podstaw wiedzy o tej potrzebie [podobne: Wąsonogi, agencja hostess, montaż smt ]

Powiązane tematy z artykułem: agencja hostess montaż smt Wąsonogi