Wada rozwojowa pluca w postaci torbieli

Wada rozwojowa płuca w postaci torbieli (cystis solitaria) stanowi wskazanie do operacji wtedy tylko, gdy guz powoduje duże zaburzenia oddechowe lub gdy torbiel ulega zakażeniu po przebiciu się do oskrzela. Guzy nowotworowe oskrzeli dają często wczesne objawy w postaci zwężenia oskrzela lub krwawień. Zatkanie oskrzela prowadzi do niedodmy, a zaleganie wydzieliny – wtórnie do rozszerzeń oskrzelowych. Jeżeli badanie plwociny na prątki u chorego; który odkrztusza krew, nie daje wyniku dodatniego, a zdjęcie płuc nie wykazuje zmian znamiennych dla gruźlicy lub guza, należy zawsze myśleć o gruczolaku oskrzela; w takim przypadku bronchoskopia wyjaśnia natychmiast sprawę. Jeżeli guz ma charakter czysto wewnątrzoskrzelowy, można go często usunąć od strony oskrzela podczas endoskopii, lecz zabieg może być wówczas połączony z niebezpieczeństwem dużego krwotoku; jeżeli jednak guz przerasta ścianę oskrzela, to w grę wchodzi już tylko lobektomia albo pneumonektomia. Read more „Wada rozwojowa pluca w postaci torbieli”

Zwiekszenie cieploty, czyli wzmozenie przemiany materii

Zwiększenie ciepłoty, czyli wzmożenie przemiany materii nie jest związane z czynnością przewodu pokarmowego, gdyż jeżeli wprowadzimy zwierzęciu pokarm w stanie wchłanialnym do odbytnicy, to mimo braku czynności wydzielniczej i ruchowej przewodu pokarmowego występuje wzmożenie przemiany materii. Swoiście dynamiczne działanie pokarmów Pobudzające działanie pokarmów na przemianę materii zostało ujęte jako swoiście dynamiczne działanie pokarmów. Klasyczne doświadczenie Rubnera polega na tym, że u psa ważącego 25 kg, umieszczonego w komorze w ciepłocie 33°, jako odpowiadającej równowadze ciepłoty psa, stwierdzono podczas 24-godzinnego głodu rozkład takich ilości własnego białka i tłuszczu, które odpowiadają 30,8 kkal na I kg wagi psa. Po nakarmieniu zwierzęcia w ciągu 24 godzin 910 g mięsa, która to ilość może wytworzyć 38,5 kkal na l kg wagi zwierzęcia, okazało się, że wytwarzanie ciepła wynosiło znacznie więcej, bo 41 kkal. na l kg wagi psa. Read more „Zwiekszenie cieploty, czyli wzmozenie przemiany materii”

Efekt zwiekszonej przemiany materii podczas pracy miesniowej

Efekt zwiększonej przemiany materii podczas pracy mięśniowej zależy nie tylko od skurczów mięśni biorących dział w pracy, lecz także od wzmożonej czynności układu krążenia i oddychania, które to układy dostarczają odpowiedniej ilości tlenu do odcinków pracujących oraz zabierają i wydalają powstałe Wytwory spalania. Wydajność pracy ciała ludzkiego wynosi około 20% całkowitej przemiany energetycznej związanej z pracą mięśni. Podczas ciężkiej pracy – zwiększenie przewietrzania płucnego nie podąża za wzrostem zapotrzebowania na tleli. Wzmożone oddychanie nie ustaje nawet po zaprzestaniu większej pracy, lecz trwa jeszcze dłuższy czas w zależności od stopnia wysiłku. Zwiększone zapotrzebowanie na tlen daje się wobec tego stwierdzić niekiedy nawet w 7 godzin po zaprzestaniu ciężkiej pracy (tzw. Read more „Efekt zwiekszonej przemiany materii podczas pracy miesniowej”

Nie tylko bialko wywiera swoiscie dynamiczne dzialanie

W związku ze swoiście dynamicznym działaniem białka ludziom w ciągu trzech dni przed badaniem podstawowej przemiany materii zaleca się dietę bezbiałkową. Nie tylko białko wywiera swoiście dynamiczne działanie. Wywierają go także węglowodany, sól kuchenna, kawa, herbata. i inne, jednak w słabszym stopniu. Węglowodany przez swoje działanie swoiście dynamiczne zwiększają zapotrzebowanie tlenu tylko o 5-6%, tłuszcze o 4% w przeciwieństwie do białek, po których wprowadzeniu zapotrzebowanie tlenu wzrasta o 31 % . Read more „Nie tylko bialko wywiera swoiscie dynamiczne dzialanie”

W czwartym miesiacu separacji wystepuje brak ekspresji mimicznej, mimika staje sie sztywna, dziecko juz nie krzyczy, najwyzej zalosnie zawodzi.

Przebieg takiej adaptacji opisał R. Spitz w pracy poświęconej zagadnieniu stosunków matka – dziecko (R. Spitz, 1956, s. 105-6). W pierwszym miesiącu separacji dziecko (6 miesiąc życia) płacze, domaga się matki i jakby szukało jakiejś osoby mogącej ją zastąpić. Read more „W czwartym miesiacu separacji wystepuje brak ekspresji mimicznej, mimika staje sie sztywna, dziecko juz nie krzyczy, najwyzej zalosnie zawodzi.”

POTRZEBA SENSU ZYCIA

Normalny, zdrowo rozwijający się człowiek musi kiedyś stanąć przed problemem własnej oceny swojego istnienia. Dopóki jednak nie ustalą się nowe sprawności przystosowawcze, odpowiadające wymaganiom nowej potrzeby, będą musiały wystarczyć mu te, które stosował przy zaspokajaniu potrzeby kontaktu emocjonalnego. W ten sposób splotą się ze sobą końcowa faza rozwoju tej właśnie potrzeby z pierwszą fazą rozwoju potrzeby sensu życia potrzeby charakteryzującej dojrzałość człowieka. POTRZEBA SENSU ŻYCIA l. WPROWADZENIE W rozdziale poświęconym potrzebom orientacyjnym dokonałem próby opisu trzech specyficznie ludzkich potrzeb orientacyjnych, z których dwie pierwsze, potrzebę poznawczą i potrzebę kontaktu emocjonalnego, obecnie przystąpię do omówienia trzeciej, którą określiłem jako potrzebę sensu życia. Chciałbym tu postawić tezę, że u normalnego, dorosłego człowieka jedynym kierunkiem działania mogącym zapewnić wyższe, dojrzałe formy zachowania się, jest kierunek wyznaczony przez potrzebę sensu życia. Można to uzasadnić, jak następuje: zachowanie się społeczne uwarunkowane wyłącznie dążeniem do zaspokajania potrzeby kontaktu emocjonalnego, jak to ma miejsce u dzieci – przy wszystkich jego pozytywnych elementach sprowadza się w praktyce do usiłowań umieszczenia swej osoby w centrum zainteresowania innych ludzi i wywołania u nich określonego nastawienia emocjonalnego. Współdziałanie, z innymi ludźmi zależy więc od ich nastawień emocjonalnych oraz skierowane jest na realizację celu bardzo blisko ustawionego i pozbawionego wartości ogólnospołecznej. Taki typ współdziałania można by określić jako niedojrzały, uniemożliwiający dalekosiężną, elastyczną aktywność społeczną – niezależną, oderwaną od chwilowych pragnień i nastrojów. Istotą natomiast zachowania się zmierzającego do zaspokojenia potrzeby sensu życia jest zrozumienie, a przynajmniej możliwość zrozumienia i aprobaty sensu swojego działania, niezależnie od naszej pozycji wśród ludzi. Umożliwia to nam wchodzenie z ludźmi w związki, współdziałania niezależnie od wzajemnych ocen emocjonalnych, natomiast na podstawie wzajemnej aprobaty 1) swojego aktualnego działania; 2) niektórych istotnych dla nas walorów osobowości; 3) wspólnego celu. W języku badań klinicznych mówimy w przypadku uprzednio opisanym o niedojrzałej, infantylnej motywacji, a w przypadkach l, 2 i 3 – o motywacji dojrzałej, świadomej siebie. Przy okazji omawiania tego zagadnienia trzeba wspomnieć o charakterystycznym dla rozwoju osobowości ludzkiej zjawisku. Zaspokajanie potrzeby kontaktu emocjonalnego, które leży u podstaw tworzenia się społecznych form zachowania, normalne i konieczne w okresie formowania się osobowości, staje się czynnikiem utrudniającym społeczną aktywność wówczas, gdy już ta osobowość uformowała się i dojrzała [patrz też: osutka kiłowa, koronografia ryzyko, borówka amerykańska sadzonki sprzedaż wysyłkowa ]

Potrzeba sensu zycia jest wiec taka cecha czlowieka, która powoduje, ze bez zaistnienia w jego dzialalnosci zyciowej takich wartosci

Nie znaczy to jednak, że człowiek składający takie oświadczenie nie zaspokaja potrzeby sensu życia. Przekonanie to, o ile jest nim rzeczywiście, może odgrywać rolę tylko zwykłej deklaracji, do której człowiek w praktyce życiowej nie przywiązuje żadnej wagi, eksponując ją nawykowo przy zbyt realnych jak na jego możliwości intelektualne pytaniach. Przy tym może on uprawiać działalność całkowicie zaspokajającą potrzebę sensu życia. Spośród wielu kryteriów wybrałem drwa, jako najbardziej obiektywne: l. Gdy osobnik konsekwentnie, z wysiłkiem, dąży do realizacji jakichś celów wykraczających poza bezpośrednie zaspokojenie potrzeb fizjologicznych nie rozpraszając się na oderwane od siebie różne rodzaje aktywności. 2. Gdy zdanie jakiegoś określonego elementu sytuacji życiowej człowiek nagle zaczyna odezwać beznadziejność życia, bezsensowność, pustkę swego istnienia, można wówczas sądzić, że warunki poprzedzające ową zmianę, właśnie pozwalały na zaspokojenie jego potrzeby sensu życia. W trakcie kształtowania się osobowości danego człowieka ów określony element sytuacji stał się czymś zasadniczo wyznaczającym działania danej jednostki, czymś, bez czego jej aktywność straciłaby dla niej sens. Potrzeba sensu życia jest więc taką cechą człowieka, która powoduje, że bez zaistnienia w jego działalności życiowej takich wartości, które są lub mogą zostać uznane przez niego za nadające sens życiu, nie może on prawidłowo funkcjonować, co oznacza w praktyce, że jego działalność życiowa jest za słaba w stosunku do możliwości, nieukierunkowana i oceniona przez niego negatywnie. Zgodnie z tym, co przedstawiono w rozdziale poświęconym pojęciu potrzeby, można założyć, że niezaspokojenie potrzeby sensu życia przejawia się w stanach napięcia i może podobnie jak w wypadku frustracji innych potrzeb – prowadzić do słabiej lub silniej zaakcentowanych zaburzeń nerwicowych. Dowodem na to, że teza ta nie jest pozbawiona podstaw, mogą służyć liczne przykłady nerwic, u których podłoża tkwi frustracja potrzeby sensu życia (K. Obuchowski, 1959), określona gdzie indziej, jako frustracja egzystencjalna (S. Kratochvil, 1961). Nerwice egzystencjalne rozwijając się w identyczny sposób jak te, u których podłoża leży frustracja innych potrzeb ludzkich, stanowią według statystyki podanej przez Kratochvila od 14 do 210 ogółu nerwic i są znacznie częściej reprezentowane w klinikach kobiecych tamten potwierdzające istnienie takiej potrzeby u człowieka wskazuje zarazem na konieczność bardziej dokładnego opanowania teoretycznych podstaw wiedzy o tej potrzebie [podobne: borówka amerykańska sadzonki sprzedaż wysyłkowa, ewerolimus, kompulsywne objadanie ]

Wybór sposobów zaspokajania potrzeby sensu zycia

Wybór sposobów zaspokajania potrzeby sensu życia, jest wyznaczony, jak wspomniałem, przez doświadczenie osobiste człowieka, kształtujące również jego postawy i sprawności. Możliwa jest, więc taka sytuacja, że obrany sposób zaspokajania potrzeby sensu życia o znaczeniu dominującym bezwzględnie nad innymi, nie będzie zgodny ze sprawnościami osobnika lub z jego postawami, lub też z warunkami, w których osobnikowi przyszło działać. Chciałbym niżej przedstawić kilka przykładów ilustrujących pewne trudności związane z niewłaściwym, a raczej niewłaściwie ustalonym dla siebie sensem życia. Nieraz w praktyce poradnianej spotykałem ludzi, którzy będąc niezadowoleni z siebie, ulegając depresji lub zniechęceniu, tłumaczyli swoje niepowodzenie życiowe dziesiątkami przyczyn. Gdy w trakcie dłuższej rozmowy wysuwane przez nich przyczyny kolejno odpadały, jako niewystarczające, zawsze pozostawała jedna: to, co człowiek teraz robi, nie ma nic wspólnego z tym, co niegdyś uznał za sens swojego życia. Na przykład, ekonomista, który jako młodzieniec przejął się rozprawą Hemy Forda o organizacji przemysłowej i postanowił być Lekarzem fabryk, przez długi czas widział siebie tylko w tej roli. Rozpoczął studia ekonomiczne, zainteresowania swoje zwęził do ekonomii, ale brakowało mu jednej istotnej cechy niezbędnej do zaspokojenia tej jego potrzeby sensu życia stanowił osobowość psychasteniczną, sztywną, rozwiązującą i realizującą większość problemów w wyobraźni, gdy tym czasem wybrana przez niego praca wymaga energii, rzeczowości, elastyczności. Przez dziesięć lat po studiach był referentem, z trudem wywiązującym się z obowiązków kolejno w dziewięciu przedsiębiorstwach. Teraz skarży się, iż odczuwa niechęć do życia, narzeka na swoich zwierzchników, uważa, że jest pechowcem, że go wykorzystują. Martwi się na zapas przyszłymi niepowodzeniami i zastanawia się nad zmianą pracy na bardziej mu odpowiadającą, mimo że ta, którą teraz wykonuje, jest najbardziej zbliżona do działalności, jaką sobie wymarzył, i nie ma żadnych szans, aby otrzymał lepszą. Przykład powyższy dotyczy człowieka, który wybrał sobie sens życia wadliwy, niedostosowany do swoich możliwości. Nierzadkie jednak są również przypadki ludzi zawiedzionych – życie zmusiło ich do działalności, w której nie potrafią dopatrzyć się sensu odpowiadającego koncepcji, jaką dawniej sobie wytworzyli: krytyk literacki, który chciał, ale nie mógł zostać pisarzem, nauczyciel, który pragnął budować miasta, ale warunki nie pozwoliły mu na studia, i wielu innych. Losy pchnęły ich drogami niezgodnymi z ustaloną przez nich koncepcją sensu życia, a byli zbyt sztywni, by umieć pogodzić się z faktami, dokonać zmiany i w tym, co osiągnęli – a osiągnięcia ich nieraz były znakomite – znaleźć nowy sens życia [hasła pokrewne: usg dopplera cena, laser biostymulujący, borówka amerykańska sadzonki sprzedaż wysyłkowa ]

Symwastatyna w zespole ostrej niewydolności oddechowej AD 6

Przedstawione wskaźniki zagrożenia służą do porównania grupy placebo z grupą simwastatyny. Zmiana od linii podstawowej do dnia 28 w indeksie utleniania nie różniła się istotnie między dwiema grupami (tabele S2 i S3 w dodatkowym dodatku), a także nie wykazała wskaźnika SOFA (tabela S2 w dodatkowym dodatku). Nie było istotnych różnic w liczbie dni wolnych od niewydolności narządów niepłucnych lub śmiertelności po 28 dniach. Śmiertelność na wyładowaniu ICU lub wypisaniu ze szpitala również nie różniła się istotnie pomiędzy obiema grupami (tabela 2). Wśród osób, które przeżyły, średni czas pobytu na OIOM wynosił 13,9 . 14,4 dnia w grupie otrzymującej symwastatynę i 14,4 . 13,3 dni w grupie placebo (różnica średnia, -0,5 dnia [95% CI, -3,2 do 2,2], p = 0,71) ; średni czas pobytu w szpitalu wynosił odpowiednio 37,7 . Read more „Symwastatyna w zespole ostrej niewydolności oddechowej AD 6”