Symwastatyna w zespole ostrej niewydolności oddechowej AD 2

Celem tej próby było sprawdzenie hipotezy, że leczenie za pomocą doodbawicy jelitowej w dawce 80 mg na dobę poprawiłoby wyniki kliniczne u pacjentów z ARDS, niezależnie od przyczyny. Metody
Projekt badania
Pacjenci byli dorośli rekrutowani z oddziałów intensywnej opieki medycznej (OIOM) w 40 szpitalach w Wielkiej Brytanii i Irlandii (patrz Dodatek dodatkowy, dostępny wraz z pełnym tekstem tego artykułu). Badanie zostało zatwierdzone przez krajowy komitet ds. Etyki badawczej oraz przez dział badań naukowych w każdej placówce badawczej w Wielkiej Brytanii oraz przez instytucjonalny komitet ds. Etyki w każdym z ośrodków badawczych w Irlandii. Jednostka ds. Badań klinicznych w Irlandii Północnej koordynowała cały proces, przy wsparciu Komitetu Badań Medycznych w Galway, ośrodka badań klinicznych dla ośrodków w Irlandii. Read more „Symwastatyna w zespole ostrej niewydolności oddechowej AD 2”

Leczenie mepolizumabem u pacjentów z ciężką astmą eozynofilową AD 3

Dodatkowo, pacjenci musieli mieć jeden lub więcej z następujących trzech wyników testu: odwracalność FEV1 większa niż 12%, pozytywne wyniki dla metacholiny lub mannitolu podczas wizyty lub 2 lub w poprzednim roku oraz zmienność FEV1 (.20 %) między dwiema wizytami w klinice w ciągu ostatnich 12 miesięcy. Wszyscy pacjenci musieli mieć co najmniej dwa zaostrzenia astmy w poprzednim roku, którzy byli leczeni ogólnoustrojowymi glikokortykosteroidami, podczas gdy otrzymywali leczenie co najmniej 880 .g propionianu flutykazonu lub równoważnika przez inhalację na dzień i co najmniej 3 miesiące leczenia dodatkowy kontroler. Ponadto wszyscy pacjenci musieli mieć liczbę granulocytów eozynochłonnych wynoszącą co najmniej 150 komórek na mikrolitr krwi obwodowej podczas badania przesiewowego lub co najmniej 300 komórek na mikrolitr w pewnym czasie w poprzednim roku. W trakcie badania pacjenci mogli kontynuować terapię antysthową. Wszyscy pacjenci wyrazili pisemną świadomą zgodę. Interwencje studyjne
Pacjenci byli losowo przydzielani do otrzymywania mepolizumabu, który podawano jako dożylną dawkę 75 mg lub 100 mg podskórnie lub placebo co 4 tygodnie przez 32 tygodnie (Figura 1A). Randomizację przeprowadzono przy użyciu scentralizowanego, generowanego komputerowo, permutowanego bloku blokowego. Read more „Leczenie mepolizumabem u pacjentów z ciężką astmą eozynofilową AD 3”

Symwastatyna w zespole ostrej niewydolności oddechowej AD 8

Ostatnie dane sugerują, że możliwe jest zidentyfikowanie określonych fenotypów w ARDS17. Przyszłe badania mogą zidentyfikować subpopulację pacjentów z ARDS, którzy mogą mieć większą odpowiedź na simwastatynę, niż zaobserwowano w naszym badaniu. Chociaż zaleciliśmy najlepszą praktykę w leczeniu ARDS, w tym wentylację ochronną płuc, nie zanotowaliśmy szczegółowo wszystkich aspektów postępowania klinicznego. Przy randomizacji średnia objętość oddechowa wynosiła 8,1 ml na kilogram przewidywanej masy ciała i możliwe jest, że ten poziom objętości oddechowej zakłócił potencjalne skutki symwastatyny. Jest to jednak mało prawdopodobne, zważywszy na podobny brak korzyści z rozuwastatyną w badaniu SAILS, w którym średnia objętość oddechowa wynosiła 6,6 i 6,8 ml na kilogram przewidywanej masy ciała w dwóch badanych grupach.12 Nasze dane dotyczące objętości oddechowej i Ciśnienie plateau jest zgodne z obserwowanymi w innych badaniach klinicznych w opiece krytycznej, w których wentylacja nie była ściśle określona w protokole
Pomimo obiecujących wyników we wczesnych fazach badań klinicznych statyn w leczeniu ARDS, odkrycia te nie przełożyły się na poprawę rezultatów skoncentrowanych na pacjencie w dużych badaniach klinicznych. Niedawne randomizowane, kontrolowane badanie z udziałem pacjentów z zapaleniem płuc związanym z wentylacją wykazało, że symwastatyna nie poprawiała wyników klinicznych.19 Dane dotyczące skuteczności oparte na zastępczych wynikach muszą być rozważane z ostrożnością, z uwagi na brak wyraźnej korelacji między substancjami zastępczymi a pacjentami. wyśrodkowane wyniki. Read more „Symwastatyna w zespole ostrej niewydolności oddechowej AD 8”

Leczenie mepolizumabem u pacjentów z ciężką astmą eozynofilową AD 8

Zarówno dawki dożylne, jak i podskórne były skuteczne i miały akceptowalne profile efektów ubocznych. W poprzednim badaniu 11 mepolizumabu nie przynosiło znaczących korzyści, ale pacjenci nie zostali wybrani na podstawie częstych zaostrzeń, leczenia dużymi dawkami wziewnych glikokortykosteroidów lub specyficznej liczby granulocytów kwasochłonnych we krwi. Stosując specyficzne podejście hematologiczne i fenotypowe do selekcji pacjentów, potwierdziliśmy, że neutralizowanie interleukiny-5 mepolizumabem może być skuteczne w subpopulacji pacjentów z ciężką astmą eozynofilową.1,2,4,18 W tym badaniu wykorzystaliśmy procedurę zamkniętego testowania w celu dostosowania do wielokrotnych porównań w odniesieniu do wyników pierwotnych i wtórnych. Różnice w częstości zaostrzeń (wynik pierwotny) w dwóch grupach mepolizumabu w porównaniu z grupą placebo były istotne po dostosowaniu. Wśród pacjentów otrzymujących podskórnie mepolizumab, zmniejszenie częstości zaostrzeń, które spowodowało wizytę w oddziale ratunkowym lub hospitalizację (wynik wtórny) było znaczące po dostosowaniu do wielokrotnego testowania (P = 0,03). Chociaż hierarchiczne podejście do nadzorowania wyników wskazywało, że analiza formalna miała zostać zatrzymana przed analizą pozostałych wyników drugorzędnych, wartość takich korekt została zakwestionowana. Zamiast tego zaproponowano, aby do interpretacji wyników wtórnych zastosować ocenę ekspercką. Read more „Leczenie mepolizumabem u pacjentów z ciężką astmą eozynofilową AD 8”

Leczenie mepolizumabem u pacjentów z ciężką astmą eozynofilową AD 5

Charakterystyka pacjentów w punkcie wyjściowym w populacji z zamierzoną leczeniem. Spośród 802 pacjentów poddanych badaniu przesiewowemu 576 poddano randomizacji i stanowili oni zmodyfikowaną populację zamierzoną w leczeniu; z tych pacjentów 539 (94%) ukończyło leczenie (ryc. 1B). Grupy badane były dobrze dopasowane pod względem cech wyjściowych, bez znaczących różnic między grupami (Tabela 1). Główny wynik
Tabela 2. Tabela 2. Podsumowanie wyników dotyczących skuteczności. Read more „Leczenie mepolizumabem u pacjentów z ciężką astmą eozynofilową AD 5”

Odpowiedź i nabyta oporność na ewerolimus w anaplastycznym raku tarczycy

Everolimus, inhibitor ssaka, którego celem jest rapamycyna (mTOR), jest skuteczny w leczeniu nowotworów niosących zmiany w szlaku mTOR. Mechanizmy oporności na ewerolimus pozostają nieokreślone. Oporność rozwinęła się u pacjenta z przerzutowym rakiem anaplastycznym tarczycy po nadzwyczajnej 18-miesięcznej odpowiedzi. Kompleksowe sekwencjonowanie wstępnego leczenia i guzy lekooporne ujawniło mutację nonsensowną w TSC2, ujemnym regulatorze mTOR, co sugeruje mechanizm wyjątkowej wrażliwości na ewerolimus. Oporny nowotwór nosił również mutację w MTOR, która nadaje oporność na allosteryczne hamowanie mTOR. Mutacja pozostaje wrażliwa na inhibitory kinazy mTOR.
Wprowadzenie
Lepsze zrozumienie mechanizmów wrażliwości i oporności na terapie przeciwnowotworowe może poprawić wybór pacjentów i umożliwić opracowanie racjonalnych schematów leczenia. Read more „Odpowiedź i nabyta oporność na ewerolimus w anaplastycznym raku tarczycy”

Abakawir-Lamiwudyna versus Tenofowir-Emtrycytabina do wstępnej terapii HIV-1 ad 8

Leczenie pacjentów z wysokim poziomem RNA wirusa HIV-1 może ujawnić różnice między schematami, które w przeciwnym razie mogą nie być widoczne, gdy poziomy o niższym poziomie RNA HIV-1 są poddawane leczeniu. 7-9 Wykrywalna różnica w zależności od stadium choroby jest potwierdzona przez nasze odkrycie, że różnica w niepowodzeniu wirusologicznym pomiędzy strategiami NRTI znacznie wzrosła przy niższej liczbie komórek CD4. Wyniki nie wydają się być związane z różnicami w wyjściowej charakterystyce, ponieważ grupy badane były ogólnie dobrze dopasowane. Chociaż występowały drobne zaburzenia równowagi między grupami, różnice w niepowodzeniu wirusologicznym utrzymywały się po dostosowaniu do wielu współzmiennych wartości wyjściowych. Występowanie podejrzewanych reakcji nadwrażliwości również nie miało wpływu na wyniki badania: jednakowa liczba pacjentów w obu grupach podejrzewała nadwrażliwość na leki, a niewydolność wirusologiczna u tych pacjentów była rzadka. Read more „Abakawir-Lamiwudyna versus Tenofowir-Emtrycytabina do wstępnej terapii HIV-1 ad 8”

Szczepienia z użyciem ALVAC i AIDSVAX w celu zapobiegania zakażeniu HIV-1 w Tajlandii cd

Przeprowadziliśmy trzy pomiary RNA HIV-1 w ciągu 6 tygodni po serodiagnozie w celu określenia średniego miana wirusa po infekcji. Czas zakażenia zdefiniowano jako punkt środkowy między ostatnim wynikiem ujemnym a pierwszym dodatnim wynikiem testu. Niezależny komitet monitorujący punkty końcowe, którego członkowie nie zdawali sobie sprawy z zadań grupy badawczej, sprawdzał dokładność wszystkich diagnoz. Ocena ryzyka
Oceniliśmy ryzyko zakażenia wirusem HIV przy użyciu kwestionariusza behawioralnego przeprowadzonego samodzielnie, w punkcie wyjściowym, a następnie co 6 miesięcy. Po pierwsze, ochotnicy zaklasyfikowali się jako osoby o wysokim, średnim lub niskim ryzyku zakażenia HIV. Read more „Szczepienia z użyciem ALVAC i AIDSVAX w celu zapobiegania zakażeniu HIV-1 w Tajlandii cd”

Zarządzanie guzkami płuca wykryte przez tom tomograficzny ad 6

Dziewięciu uczestników, którzy nie zostali skierowani do pracy (cztery z powodu decyzji rady ds. Nowotworów, czterech z powodu błędu administracyjnego, a jeden z powodu tego, że pacjent był już leczony przez innego specjalistę) zostali zaproszeni do udziału w trzeciej rundzie badań przesiewowych 2 lata później. W jednym z dziewięciu przypadków rak płuca został znaleziony 23 miesiące po pierwszym wykryciu guzka w brodawce, którego wcześniej nie widziano. Spośród pozostałych 64 osób z pozytywnym skanem, 62 miało łagodną chorobę, a 2 miało innego raka (1 grasiczaka i chłoniaka). Było dwóch pacjentów z podejrzanymi zmianami, u których nie można było uzyskać żadnej tkanki w celu rozpoznania histologicznego. Read more „Zarządzanie guzkami płuca wykryte przez tom tomograficzny ad 6”

Dodatkowe korekty: interferon dla naczyniaków krwionośnych

Niedokładności w naszym artykule Terapia interferonem Alfa-2a w przypadku naczyniaków krwionośnych zagrażających życiu spowodowały ostrożną ocenę. Na podstawie naszej ponownej analizy i przeglądu okresowego przez stały komitet wydziału Harvard Medical School, przedstawiliśmy poprawioną tabelę 1, opublikowaną jako ogłoszenie korekcyjne. 2 Ostateczna recenzja tego komitetu zakończyła się dwuznacznością metody, prezentacji i wnioski należy wyjaśnić, a pozostałe błędy należy poprawić.
Tabela 1. Tabela 1. Read more „Dodatkowe korekty: interferon dla naczyniaków krwionośnych”