Odpowiedź i nabyta oporność na ewerolimus w anaplastycznym raku tarczycy AD 4

Ta mutacja skracająca (Q1178 *) jest znana z dezaktywacji TSC2 przez eliminację domeny białka aktywującej guanozine trifosfatazę w pobliżu C-końca, domeny niezbędnej do hamowania kompleksu mTOR 1.8,10 Mutacje somatyczne w TSC2 zostały zidentyfikowane w wielu typach nowotworów, w tym nowotwory nerek i pęcherza moczowego, a także hamartomy i złośliwe nowotwory nabłonka okołonaczyniowego u pacjentów z zespołem stwardnienia guzowatego. Mutacje TSC2 nie były wcześniej zgłaszane w żadnym typie raka tarczycy. TSC2 Q1178 * został zidentyfikowany dwukrotnie w zarodku u pacjentów z zespołem stwardnienia guzowatego, 11 ale nie odnotowano mutacji somatycznych w tym locus. Oprócz mutacji TSC2 zidentyfikowano 317 kodowanych somatycznie wariantów pojedynczego nukleotydu i 44 indeli kodujących (Tabela S1 w Dodatku 2). Obejmowały one powszechną mutację w TP53 (C135Y) i N-końcowe przesunięcie ramki w FLCN (R17fs), genie supresorowym guza, który koduje folliculinę. Mutacje genetyczne w folikulinie prowadzą do zespołu Birt-Hogg-Dubé, autosomalnego dominującego zaburzenia charakteryzującego się włókniakami włóknisto-tłuszczowymi, cystami nerkowymi i płucnymi oraz rakiem nerki. Folliculina uczestniczy w sygnalizacji TSC2 i mTOR12-15; w niektórych badaniach wykazano, że inaktywacja FLCN skutkuje zwiększoną aktywnością mTOR, 14 co zwiększa prawdopodobieństwo, że ta mutacja, wraz z mutacją TSC2, może przyczynić się do nadwrażliwości na ewerolimus. Read more „Odpowiedź i nabyta oporność na ewerolimus w anaplastycznym raku tarczycy AD 4”

Doustny, oszczędzający glukokortykoid efekt mepolizumabu w astmie eozynofilowej AD 2

Projekt i rejestracja. Panel A pokazuje ogólny projekt badania, który rozpoczął się od fazy optymalizacji docierania, w której doustna dawka glukokortykoidu była zmniejszana co tydzień przez okres od 3 do 8 tygodni, aż do zaostrzenia objawów astmy lub pogarszania się astmy. kontrola. Pacjenci zostali następnie poddani randomizacji i weszli w fazę indukcji (tygodnie 0 do 4), podczas której otrzymali przypisany lek badany, podczas gdy nadal otrzymywali zoptymalizowaną dawkę doustnych glukokortykoidów. Podczas fazy redukcji (tygodnie 4 do 20), doustna dawka glukokortykoidu była zmniejszana zgodnie z uprzednio zaplanowanym harmonogramem o 1,25 do 10 mg na dobę co 4 tygodnie na podstawie kontroli astmy i objawów niewydolności nadnerczy. Podczas fazy podtrzymującej (od 20 do 24 tygodnia) nie dokonywano dalszej regulacji dawki doustnej glukokortykoidu. Przeprowadzono wizytę kontrolną dotyczącą bezpieczeństwa w tygodniu 32. Read more „Doustny, oszczędzający glukokortykoid efekt mepolizumabu w astmie eozynofilowej AD 2”

Leczenie mepolizumabem u pacjentów z ciężką astmą eozynofilową AD 4

Dodatkowe kwestionariusze obejmowały ankietę, w której klinicysta poprosił pacjentów o ocenę ich globalnej odpowiedzi na terapię (w skali od do 7, przy czym oznacza znaczną poprawę, a 7 oznacza znaczne pogorszenie astmy). Bezpieczeństwo oceniano na podstawie oceny zdarzeń niepożądanych, oznak życiowych, wyników badań elektrokardiograficznych i immunogenności, a także klinicznych badań laboratoryjnych. Poziomy przeciwciał przeciwko mepolizumabowi mierzono przed randomizacją oraz w trzech punktach czasowych (16, 32 i 40 tygodni) po randomizacji.
Analiza statystyczna
Wszyscy pacjenci, którzy otrzymali co najmniej jedną dawkę badanego leku zostali włączeni do zmodyfikowanej analizy zamiaru leczenia. W odniesieniu do pierwotnego wyniku porównano częstość zaostrzeń w trzech grupach przy użyciu ujemnego modelu dwumianowego16, który obejmował współzmienne dla leczenia, stosowanie glikokortykosteroidów doustnych, region geograficzny, liczbę zaostrzeń w poprzednim roku oraz wyjściowy odsetek przewidywany FEV1. Oszacowaliśmy, że przy 180 pacjentach w każdej grupie, badanie będzie miało moc 90%, aby wykryć 40% spadek częstości zaostrzeń, z 2,40 rocznie w grupie placebo do 1,44 na rok w każdej z grup mepolizumabu, w dwustronny poziom istotności równy 0,05. Wykonując te obliczenia, założyliśmy, że liczba zaostrzeń następowałaby po ujemnym rozkładzie dwumianowym17 z parametrem rozproszenia k = 0,8. Read more „Leczenie mepolizumabem u pacjentów z ciężką astmą eozynofilową AD 4”

Symwastatyna w zespole ostrej niewydolności oddechowej AD 4

Wyniki na skali SOFA wahają się od 0 do 24, z wyższymi wynikami wskazującymi na cięższą chorobę. Wynik oblicza się z sumy sześciu wyników poszczególnych narządów (każdy w skali od 0 do 4), w układzie oddechowym, sercowo-naczyniowym, wątrobowym, krzepnięcia, nerkowym i neurologicznym. Poszczególne wyniki narządów mniejsze niż 2 zastosowano w celu wykazania braku klinicznie znaczącej dysfunkcji narządu. Dodatkowe drugorzędne wyniki są wymienione w protokole badania. Poziom białka C-reaktywnego w osoczu mierzono za pomocą testu immunoturbidymetrycznego (Randox Testing Services) w krwi uzyskanej w punkcie wyjściowym oraz w dniach 3 i 7.
Analiza statystyczna
Założenia dotyczące wielkości próby opierały się na wcześniej opublikowanych danych. 95 Przyjmując średnią (. Read more „Symwastatyna w zespole ostrej niewydolności oddechowej AD 4”