Bez wzglednego leczenia operacyjnego, lecz nie natychmiastowego wymagaja

Bez względnego leczenia operacyjnego, lecz nie natychmiastowego wymagają: 1) całkowita nieskończoność wspólnego przewodu żółciowego na tle jego zatkania przez kamień, nie ustępująca pomimo 4-tygodniowego, najwyżej 6-tygodniowego leczenia zachowawczego; 2) przewlekające się ropne zapalenie pęcherzyka i dróg żółciowych, objawiające się między innymi gorączką o torze zwalniającym lub przerywanym i silnymi dreszczami, zwłaszcza zaś powikłane żółtaczką; 3) przewlekły ropniak pęcherzyka; 4) duże powiększenie pęcherzyka żółciowego, wskutek czego powstaje obawa jego pęknięcia; 5) zatkanie jelit przez kamień oraz zwężenie jelit przez zrosty pęcherzyka żółciowego z otaczającymi narządami, zwłaszcza z odźwiernikiem, dwunastnicą lub z okrężnicą poprzeczną. Dołączenie się gorączki do całkowitej niedrożności wspólnego przewodu żółciowego powinno przyśpieszać leczenie operacyjne. Wskazania do Ieczenia operacyjnego powstają także w przypadkach kamicy żółciowej objawiającej się częstymi napadami kolki na tle nawracającego zapalenia pęcherzyka żółciowego, zwłaszcza wtedy, gdy pomimo dokładnego leczenia zachowawczego chory miewa także między napadami pobolewanie w prawym podżebrzu, od czasu do czasu stany gorączkowe, chudnie wskutek następowych zaburzeń trawienia albo wskutek niedostatecznego żywienia się z obawy przed dolegliwościami. Stwierdzenie w takich przypadkach upośledzenia czynności ruchowej i zagęszczającej pęcherzyka żółciowego lub stałej niedrożności przewodu pęcherzykowego, tzw. pęcherzyka żółciowego wyłączonego, powinno być także wskazówką do leczenia operacyjnego. Read more „Bez wzglednego leczenia operacyjnego, lecz nie natychmiastowego wymagaja”

Instytucja moze zostac zlikwidowana

Instytucja może zostać zlikwidowana, brak talentu dramatycznego lub pisarskiego – może uniemożliwić realizację owych planów i życie przy tak ciasnym ujęciu jego sensu – zostaje sensu pozbawione. Równie zresztą niebezpieczne jest zbyt ogólne sformułowanie sensu życia, utrudniające właściwe skoncentrowanie się przy formułowaniu motywu na określonych środkach działania, na przykład: zostanie kimś lub zostanie dobrym człowiekiem, bez skonkretyzowania, co się rozumie przez to określenie. Ten sposób zaspokajania potrzeby sensu życia, jak miałem możność zaobserwować, prowadzi łatwo do zbyt częstych zmian kierunku działania – o osobach takich mówi się nieraz, że brak im kręgosłupa. Za ilustrację może tu posłużyć postępowanie młodego inżyniera, który chciał zostać kimś. Z natury dobroduszny, uczciwy, ale egocentryczny i krótkowzroczny, upoiwszy się pierwszymi osiągnięciami, pierwszymi oznakami powodzenia, (które zresztą zawdzięczał poparciu rodziny), nie umiał przezwyciężyć nieprzyjemnych cech swojej osobowości i idąc po linii najmniejszego oporu rozpoczął burzliwą działalność nażycia polu towarzyskim, literackim i administracyjnym – byle zdobyć powodzenie. Oczywiście, mogło to być tylko powodzenie doraźne. Nie można, bowiem planować niczego bez konkretnych założeń, a tych młody ów człowiek nie uważał za konieczne precyzować. Efekty tego działania okazały się odwrotne od zamierzonych. Pozostał w tyle za swymi wyspecjalizowanymi kolegami. Ludzie dawniej mu życzliwi, zaczęli się odwracać od niego, co interpretował, jako objawy zawiści. Gdyby cel tego człowieka był bardziej konkretny, na przykład zostać wybitnym specjalistą w swoim zawodzie, środki do jego osiągniecia mogłyby być poddane bardziej krytycznej analizie, możliwe byłoby wówczas zaplanowanie etapów własnego rozwoju, zrezygnowanie z krótkowzrocznych posunięć. W realizowaniu swego tak ogólnikowo sformułowanego celu inżynier ów nie posuwał się naprzód, gdyż za każdym razem wybierał nie taki sposób działania, który byłby bardziej celowy z ogólnego punktu widzenia, ale taki, który dawał mu natychmiastowe poczucie, złudne zresztą, że już jest kimś. Inny rodzaj błędu spotykamy wówczas, gdy wybór sensu życia jest taki, że nie możemy go z całym przekonaniem zaaprobować. Dzieje się tak przeważnie, gdy dana koncepcja sensu życia jest reliktem, pozostałością z wcześniejszego okresu rozwoju osobowości, niedostosowaną do danej fazy rozwojowej, gdy jakaś koncepcja tego sensu wstaje narzucona z zewnątrz. Jak już wspomniano, człowiek dążąc w określonym kierunku podejmuje decyzje, co do aktualnych działań, musi, więc sobie sformułować odpowiednie motywy wybór ich nie jest jednak łatwy, gdyż zasada eliminacji motywów- działa bardzo skutecznie [więcej w: buldog francuski olx, olx konie, konizacja chirurgiczna szyjki macicy ]

Symwastatyna w zespole ostrej niewydolności oddechowej AD 2

Celem tej próby było sprawdzenie hipotezy, że leczenie za pomocą doodbawicy jelitowej w dawce 80 mg na dobę poprawiłoby wyniki kliniczne u pacjentów z ARDS, niezależnie od przyczyny. Metody
Projekt badania
Pacjenci byli dorośli rekrutowani z oddziałów intensywnej opieki medycznej (OIOM) w 40 szpitalach w Wielkiej Brytanii i Irlandii (patrz Dodatek dodatkowy, dostępny wraz z pełnym tekstem tego artykułu). Badanie zostało zatwierdzone przez krajowy komitet ds. Etyki badawczej oraz przez dział badań naukowych w każdej placówce badawczej w Wielkiej Brytanii oraz przez instytucjonalny komitet ds. Etyki w każdym z ośrodków badawczych w Irlandii. Jednostka ds. Badań klinicznych w Irlandii Północnej koordynowała cały proces, przy wsparciu Komitetu Badań Medycznych w Galway, ośrodka badań klinicznych dla ośrodków w Irlandii. Read more „Symwastatyna w zespole ostrej niewydolności oddechowej AD 2”

Dwa fenotypy kliniczne w wazice czerwienicy AD 7

Ten wzór został odwrócony w fazie kryzysowej CML, z regulacją w górę 6 rdzeniowych genów, które zostały obniżone w czerwieniakach, w tym onkogenem SETBP1, i regulacją w dół 11 rdzeniowych genów, które uległy podwyższeniu w policyklemii vera. Dyskusja
Przyczyną czerwienicy prawdziwej pozostaje zagadka. Aby rozwiązać ten problem, zbadaliśmy ekspresję genów w krążących komórkach CD34 + od pacjentów z czerwienicą prawdziwą, z analizami wykonywanymi oddzielnie dla pacjentów płci męskiej i żeńskiej w celu wyeliminowania płci jako potencjalnego zakłócenia. Doprowadziło to do identyfikacji 102 genów; znaczenie tych genów w procesie chorobowym było uzasadnione tym, że można je wykorzystać do rozdzielenia pacjentów z czerwienicą prawdziwą na dwie grupy o wyraźnie różnych cechach klinicznych, które były niezależne od czasu trwania choroby, obciążenia allelem JAK2 V617F i białkami. liczba komórek i płytek krwi. Grupa z agresywną chorobą pasuje do fenotypu pacjentów z czerwienicą prawdziwą, u których rozwija się mielofibra16 i którzy są zagrożeni spontaniczną transformacją białaczki. Pod tym względem było możliwe, że za pomocą ekspresji genów zidentyfikowano pacjentów z CML w fazie przewlekłej, którzy pomimo swojego klinicznego fenotypu mieli chorobę, która już osiągnęła fazę przyspieszoną na poziomie molekularnym.17 Tak więc, biorąc pod uwagę niską częstotliwość nieprawidłowości cytogenetyczne w czerwienicy prawdziwej przed transformacją choroby, 18 profilowanie ekspresji genów może mieć znaczenie prognostyczne dla pacjentów z czerwienicą prawdziwą. Read more „Dwa fenotypy kliniczne w wazice czerwienicy AD 7”

Dwa fenotypy kliniczne w wazice czerwienicy AD 6

Na przykład, chociaż nie było różnicy w obciążeniu allelem JAK2 V617F między dwiema grupami (tabela 2), ekspresja genu różniła się znacznie, przy 707 genach regulowanych różnicowo (248 w górę i 459 w dół) w grupie z chorobą lękliwą w porównaniu z kontrolami (tabela S5A w dodatkowym dodatku), podczas gdy tylko 149 genów było zróżnicowanych regulowanych (68 w górę i 81 w dół) w grupie z agresywną chorobą (tabela S5B w dodatkowym dodatku). Ponadto obie grupy różniły się znacznie pod względem ekspresji 102 rdzeniowych genów (tabele S6A i S6B w dodatku uzupełniającym). Wyniki analizy KEGG (ryc. S4A i S4B w dodatkowym dodatku) podkreśliły dominację zderegulowanych szlaków molekularnych, w tym metabolizmu i funkcji DNA i RNA w obu grupach, ale dominowała deregulacja genów histonów w grupie z agresywną chorobą. Nadzorowane klastrowanie w oparciu o pary z najwyższymi punktami
Zastosowaliśmy nadzorowane podejście oparte na najwyższych punktach w celu sprawdzenia wyników nienadzorowanych grupowania (patrz Dodatek dodatkowy). Zidentyfikowaliśmy 30 par genów, z których żaden nie był w zestawie 102 rdzeniowych genów, które dzieliły pacjentów na te same grupy z agresywną lub indolentną chorobą ze 100% celnością (ryc. S5 w Dodatku Aneks). Read more „Dwa fenotypy kliniczne w wazice czerwienicy AD 6”

Leczenie mepolizumabem u pacjentów z ciężką astmą eozynofilową AD 4

Dodatkowe kwestionariusze obejmowały ankietę, w której klinicysta poprosił pacjentów o ocenę ich globalnej odpowiedzi na terapię (w skali od do 7, przy czym oznacza znaczną poprawę, a 7 oznacza znaczne pogorszenie astmy). Bezpieczeństwo oceniano na podstawie oceny zdarzeń niepożądanych, oznak życiowych, wyników badań elektrokardiograficznych i immunogenności, a także klinicznych badań laboratoryjnych. Poziomy przeciwciał przeciwko mepolizumabowi mierzono przed randomizacją oraz w trzech punktach czasowych (16, 32 i 40 tygodni) po randomizacji.
Analiza statystyczna
Wszyscy pacjenci, którzy otrzymali co najmniej jedną dawkę badanego leku zostali włączeni do zmodyfikowanej analizy zamiaru leczenia. W odniesieniu do pierwotnego wyniku porównano częstość zaostrzeń w trzech grupach przy użyciu ujemnego modelu dwumianowego16, który obejmował współzmienne dla leczenia, stosowanie glikokortykosteroidów doustnych, region geograficzny, liczbę zaostrzeń w poprzednim roku oraz wyjściowy odsetek przewidywany FEV1. Oszacowaliśmy, że przy 180 pacjentach w każdej grupie, badanie będzie miało moc 90%, aby wykryć 40% spadek częstości zaostrzeń, z 2,40 rocznie w grupie placebo do 1,44 na rok w każdej z grup mepolizumabu, w dwustronny poziom istotności równy 0,05. Wykonując te obliczenia, założyliśmy, że liczba zaostrzeń następowałaby po ujemnym rozkładzie dwumianowym17 z parametrem rozproszenia k = 0,8. Read more „Leczenie mepolizumabem u pacjentów z ciężką astmą eozynofilową AD 4”

Doustny, oszczędzający glukokortykoid efekt mepolizumabu w astmie eozynofilowej AD 7

Podczas badania wystąpił jeden zgon (w grupie placebo) z krwotoku z przewodu pokarmowego i aspiracji. Zaostrzenie astmy wymagające hospitalizacji (u siedmiu pacjentów, wszystkie w grupie placebo) i zapalenie płuc (u trzech pacjentów, wszystkie w grupie placebo) były najczęstszymi poważnymi zdarzeniami niepożądanymi. Podczas badania nie zgłoszono poważnych zdarzeń sercowych, naczyniowych, zakrzepowo-zatorowych ani niedokrwiennych. (Dodatkowe szczegóły dotyczące zdarzeń niepożądanych znajdują się w Tabeli S6 Dodatku Uzupełniającego.) Immunogenność
Spośród 135 pacjentów w dwóch badanych grupach 6 (4%) miało pozytywne wyniki w testowaniu próbek po linii podstawowej dla przeciwciał anty-mepolizumab. Spośród 6 pacjentów 5 miało przeciwciała nieneutralizujące przy niskim mianie (<32), a pacjent miał przeciwciała neutralizujące po podaniu pierwszej dawki mepolizumabu (miano, 160) oraz w 32. tygodniu (miano, 640). Nie zgłoszono żadnych poważnych zdarzeń niepożądanych związanych z immunogennością. Read more „Doustny, oszczędzający glukokortykoid efekt mepolizumabu w astmie eozynofilowej AD 7”

Doustny, oszczędzający glukokortykoid efekt mepolizumabu w astmie eozynofilowej AD 5

Średnią procentową redukcję dawki analizowano za pomocą testu Wilcoxona. Zastosowaliśmy ujemny dwumianowy uogólniony model liniowy z funkcją log-link z korektą dla zmiennych współzmiennych dla analizy częstości klinicznie istotnych zaostrzeń.17 Zmiany od wartości wyjściowej do 24 tygodnia w wartości FEV1, ACQ-5, wyniku SGRQ i liczby granulocytów eozynofilów we krwi analizowano za pomocą analizy mieszanych modeli z powtarzanymi pomiarami po dostosowaniu dla zmiennych współzmiennych. Przed analizą obliczono liczbę granulocytów eozynochłonnych z wyprzedzeniem. Wszystkie analizy wykonano przy użyciu oprogramowania SAS, wersja 9 (SAS Institute).
Wyniki
Pacjenci
Tabela 1. Tabela 1. Charakterystyka pacjentów na linii podstawowej (populacja, która chce leczyć). Read more „Doustny, oszczędzający glukokortykoid efekt mepolizumabu w astmie eozynofilowej AD 5”

Odpowiedź i nabyta oporność na ewerolimus w anaplastycznym raku tarczycy AD 2

Wyniki histologiczne i tomografia komputerowa (CT) u pacjenta z przerzutowym rakiem tarczycy. Barwienie hematoksyliną i eozyną w próbce totalnej tarczycy (panel A, góra) przedstawia ropień anaplastyczny tarczycy; Barwienie MIB-1 (panel A, dół) ujawnia wysoką proliferacyjną szybkość nowotworu. Sekcja histologiczna (hematoksylina i eozyna) powiększonego śródpierścieniowego węzła chłonnego, uzyskana po 18 miesiącach odpowiedzi na monoterapię ewerolimusem, wykazuje nawrót raka tarczycy (panel B). Osiowe skany TK klatki piersiowej pokazują prawostronną masę wnęki (strzałka) przed leczeniem ewerolimusem (panel C), 6 miesięcy po rozpoczęciu leczenia (panel D), i w czasie oporności ewerolimus, 18 miesięcy po rozpoczęciu leczenia (panel MI). Pacjentka to 57-letnia kobieta, która odnotowała gwałtownie powiększającą się masę po lewej stronie szyi w 2010 roku. Przeszła całkowitą wycięcie tarczycy i centralny odcinek szyi, która ujawniła 3,8-centymetrowy anaplastyczny rak tarczycy powstający w tle wariant oncocytarny o słabo zróżnicowanym raku tarczycy (ryc. 1A i ryc. Read more „Odpowiedź i nabyta oporność na ewerolimus w anaplastycznym raku tarczycy AD 2”

Odpowiedź i nabyta oporność na ewerolimus w anaplastycznym raku tarczycy AD 5

Chociaż szacowano, że zmiany TSC2, TP53 i FLCN są obecne w 98 do 100% komórek rakowych zarówno w nowotworach przed leczeniem, jak i opornych, szacowany udział komórek rakowych w MTOR F2108L wynosił 0% w guzie przed leczeniem w porównaniu z 96% w opornym guzie (Figura 2C). Zgodnie z naszą wiedzą mutacje MTOR nie zostały wcześniej zidentyfikowane u pacjentów z nabytą opornością na ewerolimus i ta szczególna mutacja nie została opisana u pacjentów17. Odporność na allosteryczne inhibitory mTOR Wynikające z mTORF2108l
Chociaż MTOR F2108L nie został wcześniej opisany, mutację homologiczną scharakteryzowano prawie 20 lat temu w drożdżach z rozszczepieniem.18 W scyntezie mutagennej do identyfikacji mutacji w tor2 (homolog drożdżowy rozszczepienia MTOR), który nadawał oporność na rapamycynę, tor2 F2049L był jednym z nich. pięciu zidentyfikowanych mutantów opornych na rapamycynę. Wszystkie pięć zidentyfikowanych reszt tor2 zostało zachowanych w białkach TOR w różnych gatunkach, w tym mTOR.18 W dwuhybrydowym teście drożdżowym, tor2F2049L nie wiązał FKBP (białka wiążącego FK506) -rapamycyny, co sugeruje mechanizm oporności na rapamycynę w drożdżach z rozszczepienia.18
Ryc. 3. Ryc. Read more „Odpowiedź i nabyta oporność na ewerolimus w anaplastycznym raku tarczycy AD 5”