Odpowiedź i nabyta oporność na ewerolimus w anaplastycznym raku tarczycy AD 2

Wyniki histologiczne i tomografia komputerowa (CT) u pacjenta z przerzutowym rakiem tarczycy. Barwienie hematoksyliną i eozyną w próbce totalnej tarczycy (panel A, góra) przedstawia ropień anaplastyczny tarczycy; Barwienie MIB-1 (panel A, dół) ujawnia wysoką proliferacyjną szybkość nowotworu. Sekcja histologiczna (hematoksylina i eozyna) powiększonego śródpierścieniowego węzła chłonnego, uzyskana po 18 miesiącach odpowiedzi na monoterapię ewerolimusem, wykazuje nawrót raka tarczycy (panel B). Osiowe skany TK klatki piersiowej pokazują prawostronną masę wnęki (strzałka) przed leczeniem ewerolimusem (panel C), 6 miesięcy po rozpoczęciu leczenia (panel D), i w czasie oporności ewerolimus, 18 miesięcy po rozpoczęciu leczenia (panel MI). Pacjentka to 57-letnia kobieta, która odnotowała gwałtownie powiększającą się masę po lewej stronie szyi w 2010 roku. Przeszła całkowitą wycięcie tarczycy i centralny odcinek szyi, która ujawniła 3,8-centymetrowy anaplastyczny rak tarczycy powstający w tle wariant oncocytarny o słabo zróżnicowanym raku tarczycy (ryc. 1A i ryc. Read more „Odpowiedź i nabyta oporność na ewerolimus w anaplastycznym raku tarczycy AD 2”

Doustny, oszczędzający glukokortykoid efekt mepolizumabu w astmie eozynofilowej AD 3

Pacjenci zapisali dane dotyczące szczytowego przepływu wydechowego, objawów astmy i wyników ACQ-5 w dzienniku elektronicznym (eDiary, PHT). Pacjenci
Kwalifikujący się pacjenci mieli co najmniej 6-miesięczną historię leczenia podtrzymującego układowymi glikokortykoidami (od 5 do 35 mg na dobę prednizonu lub jego odpowiednika) przed rozpoczęciem badania. Obecność eozynofilowego zapalenia określano na podstawie stężenia eozynofili we krwi 300 komórek lub więcej na mikrolitr w 12-miesięcznym okresie przed badaniem przesiewowym lub 150 komórek lub więcej na mikrolitr w fazie optymalizacji. Wszyscy pacjenci byli leczeni glikokortykosteroidami wziewnymi w dużych dawkach i dodatkowym kontrolerem. Szczegółowe opisy kryteriów włączenia i wykluczenia znajdują się w protokole badania, dostępnym pod adresem. Wszyscy pacjenci wyrazili pisemną świadomą zgodę.
Studiowanie zabiegów
Mepolizumab lub placebo podawano podskórnie raz na 4 tygodnie aż do 20. Read more „Doustny, oszczędzający glukokortykoid efekt mepolizumabu w astmie eozynofilowej AD 3”

Nieraz jest ona prosta i jasna

Nieraz jest ona prosta i jasna, a spotykamy ją u ludzi pełnych naiwnej wiary w niezgłębiony, ale rzeczywisty sens i mającą rzetelne uzasadnienie niezbędność ich żywota takiego, jakim on jest, nieraz zaś opiera się na skomplikowanych rozważaniach, a nawet „ekwilibrystyka ich” filozoficznych lub teologicznych. Trzeba tu jednak powiedzieć, że, niestety, tak zwany sokratejski nurt filozofii, ten nurt, który ma pomóc człowiekowi w określeniu jego miejsca na ziemi – nigdy nie wyszedł poza ogólniki lub nieżyciowe sofizmaty. Problemy wysuwane przez filozofów egzystencji noszą wyraźne piętno histerii indywidualisty, przerażonego mitami, które sobie sam stworzył. Poza tym zbyt często podejmuje się problem sensu istnienia dopiero w lęku przed śmiercią, unicestwieniem, a zbyt rzadką szuka się takich jego rozwiązań, które mogłyby być narzędziem w walce człowieka o pełnię jego egzystencji – w walce prowadzonej z pozycji ekspansji społeczeństw dostosowujących do siebie świat. Należy ubolewać nad tym, że podjęta przed kilku laty przez Adama Schaffa próba sformułowania podstawowych zasad marksistowskiej koncepcji sensu życia nie doczekała się rozwinięcia i kontynuacji. Schaff wżycia swojej rozprawie pt. Marksizm a egzystencjalizm (1961) proponuje oparcie koncepcji sensu życia na trzech podstawowych tezach humanizmu socjalistycznego 1. Szczęście można osiągnąć tylko przez szczęście społeczeństwa; 2. Człowiek jest tworem warunków społecznych, ale również te warunki są tworem człowieka; 3. Nie wystarczy mieć określone poglądy. Należy walczyć o wcielenie ich w życie. Założenia te, których wartość instrumentalna w przystosowaniu jest dla psychologia klinicznego oczywista, wymagają jednak niewątpliwie wielu opracowań teoretycznych i eksperymentalnych. Nie można też się zgodzić z tezą Schaffa, że badacz rozstrzygający sprawę sensu życia musi postępować w badaniach inaczej niż poprzedni eksperymentator. Gdyby tak było, musielibyśmy na zawsze zrezygnować z naukowego opracowania tej tak ważnej dla przystosowania człowieka problematyki. Jak już wspomniałem, potrzeba sensu życia, wbrew pozorom, nie musi być wyraźnie uświadamiana i nie różni się pod tym względem od potrzeby poznawczej czy potrzeby kontaktu emocjonalnego. Nieraz ludzie doskonale przystosowani psychicznie na pytanie o sens ich życia odpowiadają, że to ich nie interesuje, mają za dużo pracy. Całą ich uwagę pochłania na przykład: problem wynalezienia specyfiku likwidującego ból lub podniesienia na wyższy poziom swojego gospodarstwa rolnego. Wkładają w tę pracę dużo wysiłku i przynosi im ona zadowolenie [hasła pokrewne: kurs dla fizjoterapeutów, endokrynolog Wrocław, terapia manualna ]

W wiekszosci spotkanych przeze mnie tego typu wypadkach byly to zamozne kobiety

W większości spotkanych przeze mnie tego typu wypadkach były to zamożne kobiety, niepracujące ani zawodowo, ani w domu i zajmujące się „wyłącznie” wychowaniem dziecka. Sprawy te należą już poniekąd do zaburzeń zachowania się, przytaczam je jednak, aby pokazać siłę życia, jaką niektóre kobiety niewidzące innej możliwości znalezienia sensu życia walczą o zachowanie tego, co dotychczas ten sens ich życiu nadawało. Ale i w przypadkach niewchodzących w zakres patologii również często spotykamy się z takimi wypowiedziami dorosłych ludzi: „żyję tylko dla moich dzieci” lub: „mój syn osiągnie to, czego mi się nie udało osiągnąć, ja go do tego wychowam”. Wskazują one, w czym tkwi sens ich życia. Różnego rodzaju hobby: filatelistyka, hodowla, alpinistyka, mogą dzięki temu, iż zaspokajają w jakiejś mierze tę potrzebę, nabrać ważnego walczenia w przystosowaniu ludzi, którym ich zawód, czy funkcja społeczna same przez się, nie stwarzają możliwości znalezienia sensu życia, można to uważać za formy, zastępcze, umożliwiające częściowe rozładowanie napięcia związanego z niezaspokojeniem tej potrzeby. Być może nawet, że niektórzy potrafią w hobby znaleźć sens swojego życia. Mówi się o takich: „Sport to dla niego wszystko, gdyby musiał odejść, nie potrafiliby sobie ułożyć życia”. Jest to zresztą odrębny problem, wart zbadania: czy i w jakich warunkach aktywność typu zabawowego może dorosłemu człowiekowi zastąpić aktywność realną, populacyjną, badawczą lub inną? Bywa tak, że człowiek nie może zdobyć się na żadną taką formę zachowania się, która odpowiadałaby jakiemuś aprobowanemu przez niego sposobowi zaspokajania sensu życia, lub jest na tyle praktyczny, by rozumieć, iż w jego życiu brak sensu, wówczas usiłuje teraz zapomnieć o tym problemie i przez odurzanie się narkotykiem lub napojami alkoholowymi, lub też zagłusza poczucie bezsensu usilną pracą, przy czym nie zauważa czasem, jak ta właśnie praca staje się sensem jego życia. Uświadamia to sobie dopiero wtedy, gdy tę pracę straci. Bardziej wyrafinowaną, wyższą formą zaspokajania potrzeby sensu życia jest przyjęcie jakiejś bardziej ogólnej postawy etyczno-filozoficznej. Może nią być na przykład hedonizm. Stałe czuwanie nad realizacją jego zasad może u niektórych osób doskonale zaspokoić potrzebę sensu życia. Postawienie sobie za cel łagodnej i pogodnej afirmacji życia stawia takiego człowieka, jak mu się przynajmniej zdaje, życia w sytuacji wyjątkowej wśród rozdygotanej od pożądań i leków społeczności. Koncepcję życia i własnej roli w świecie, którą człowiek sobie pod wpływem tej potrzeby wytwarza, nazywa się czasem filozofią życia [przypisy: fizjoterapia warszawa, kurs dla fizjoterapeutów, terapia manualna ]