Doustny, oszczędzający glukokortykoid efekt mepolizumabu w astmie eozynofilowej AD 8

sugeruje, że dobór pacjentów na podstawie poziomu eozynofili we krwi jest wystarczający. Dostarcza również dowodów na to, że mepolizumab nie stracił skuteczności, gdy był podawany podskórnie, a nie dożylnie, i przy znacznie niższej dawce11,18 niż w badaniu Nair i wsp. 12 W naszym badaniu włączono fazę optymalizacji doustnego schematu glikokortykosteroidów u pacjentów, ponieważ chcieliśmy ustalić, że pacjenci rzeczywiście wymagali doustnego podawania glukokortykoidów w celu kontrolowania ich astmy. Czynnik ten prawdopodobnie odpowiada za niższy efekt placebo obserwowany w naszym badaniu, w porównaniu z innymi badaniami z redukcją glukokortykoidów.12,19,20 Ponadto, zmniejszenie dawki glukokortykoidu było dozwolone tylko u pacjentów ze stabilną oceną ACQ-5 i tych, dla których badacz uznał, że obniżka była odpowiednia. Ważność tego podejścia została potwierdzona przez stabilność wyników FEV1 i ACQ-5 w trakcie badania. W porównaniu z nieparametryczną analizą pierwotnego wyniku, nasza analiza, w której wykorzystano kategorie odpowiedzi w połączeniu z modelem proporcjonalnych kursów, była innowacyjna, ponieważ zachowywała dyskryminację odpowiedzi, jednocześnie umożliwiając korektę współzmienną.
Nasze badanie ma kilka potencjalnych ograniczeń. Read more „Doustny, oszczędzający glukokortykoid efekt mepolizumabu w astmie eozynofilowej AD 8”

Leczenie mepolizumabem u pacjentów z ciężką astmą eozynofilową AD 8

Zarówno dawki dożylne, jak i podskórne były skuteczne i miały akceptowalne profile efektów ubocznych. W poprzednim badaniu 11 mepolizumabu nie przynosiło znaczących korzyści, ale pacjenci nie zostali wybrani na podstawie częstych zaostrzeń, leczenia dużymi dawkami wziewnych glikokortykosteroidów lub specyficznej liczby granulocytów kwasochłonnych we krwi. Stosując specyficzne podejście hematologiczne i fenotypowe do selekcji pacjentów, potwierdziliśmy, że neutralizowanie interleukiny-5 mepolizumabem może być skuteczne w subpopulacji pacjentów z ciężką astmą eozynofilową.1,2,4,18 W tym badaniu wykorzystaliśmy procedurę zamkniętego testowania w celu dostosowania do wielokrotnych porównań w odniesieniu do wyników pierwotnych i wtórnych. Różnice w częstości zaostrzeń (wynik pierwotny) w dwóch grupach mepolizumabu w porównaniu z grupą placebo były istotne po dostosowaniu. Wśród pacjentów otrzymujących podskórnie mepolizumab, zmniejszenie częstości zaostrzeń, które spowodowało wizytę w oddziale ratunkowym lub hospitalizację (wynik wtórny) było znaczące po dostosowaniu do wielokrotnego testowania (P = 0,03). Chociaż hierarchiczne podejście do nadzorowania wyników wskazywało, że analiza formalna miała zostać zatrzymana przed analizą pozostałych wyników drugorzędnych, wartość takich korekt została zakwestionowana. Zamiast tego zaproponowano, aby do interpretacji wyników wtórnych zastosować ocenę ekspercką. Read more „Leczenie mepolizumabem u pacjentów z ciężką astmą eozynofilową AD 8”

Symwastatyna w zespole ostrej niewydolności oddechowej AD 6

Przedstawione wskaźniki zagrożenia służą do porównania grupy placebo z grupą simwastatyny. Zmiana od linii podstawowej do dnia 28 w indeksie utleniania nie różniła się istotnie między dwiema grupami (tabele S2 i S3 w dodatkowym dodatku), a także nie wykazała wskaźnika SOFA (tabela S2 w dodatkowym dodatku). Nie było istotnych różnic w liczbie dni wolnych od niewydolności narządów niepłucnych lub śmiertelności po 28 dniach. Śmiertelność na wyładowaniu ICU lub wypisaniu ze szpitala również nie różniła się istotnie pomiędzy obiema grupami (tabela 2). Wśród osób, które przeżyły, średni czas pobytu na OIOM wynosił 13,9 . 14,4 dnia w grupie otrzymującej symwastatynę i 14,4 . 13,3 dni w grupie placebo (różnica średnia, -0,5 dnia [95% CI, -3,2 do 2,2], p = 0,71) ; średni czas pobytu w szpitalu wynosił odpowiednio 37,7 . Read more „Symwastatyna w zespole ostrej niewydolności oddechowej AD 6”

Symwastatyna w zespole ostrej niewydolności oddechowej AD 4

Wyniki na skali SOFA wahają się od 0 do 24, z wyższymi wynikami wskazującymi na cięższą chorobę. Wynik oblicza się z sumy sześciu wyników poszczególnych narządów (każdy w skali od 0 do 4), w układzie oddechowym, sercowo-naczyniowym, wątrobowym, krzepnięcia, nerkowym i neurologicznym. Poszczególne wyniki narządów mniejsze niż 2 zastosowano w celu wykazania braku klinicznie znaczącej dysfunkcji narządu. Dodatkowe drugorzędne wyniki są wymienione w protokole badania. Poziom białka C-reaktywnego w osoczu mierzono za pomocą testu immunoturbidymetrycznego (Randox Testing Services) w krwi uzyskanej w punkcie wyjściowym oraz w dniach 3 i 7.
Analiza statystyczna
Założenia dotyczące wielkości próby opierały się na wcześniej opublikowanych danych. 95 Przyjmując średnią (. Read more „Symwastatyna w zespole ostrej niewydolności oddechowej AD 4”