Kila ucha zewnetrznego

Kiła ucha zewnętrznego. W zakresie ucha zewnętrznego wykwit zwany wrzodem pierwotnym (sclerosis initialis) jest zjawiskiem niezmiernie rzadkim. W okresie kiły wtórnej na skórze małżowiny usznej oraz zewnętrznego przewodu słuchowego może pojawić się osutka kiłowa nie różniąca się niczym od osutki na skórze innych części ciała. U osobników bardzo wrażliwych może wywołać swędzenie. Pojawia się zazwyczaj w 9 – 10 tygodni od zakażenia kiłowego i znika nie pozostawiając blizn. Read more „Kila ucha zewnetrznego”

Brusiner obserwowal przypadki raka oskrzela

Brusiner obserwował przypadki raka oskrzela, które w ciągu 2 lat uległy powiększeniu od wielkości orzecha włoskiego do wielkości jabłka: toteż, jeśli w ciągu co najmniej 6-miesiecznego okresu obserwacji ani wielkość, ani kształt cienia nie ulega zmianie i jeżeli nie ma objawów klinicznych, jest to najprawdopodobniej , guz łagodny: może to być włókniak, tłuszczak lub niezakażona torbiel wtórna. Zatrzymanie się na rozpoznaniu guza łagodnego nie zwalnia nas jednak od odrzucenia możliwości, że guz ten. ulegnie później przemianie w nowotwór złośliwy i dlatego musimy kontrolować stan chorego. W podobny sposób zachowują się np. guzy olbrzymie opłucnej (Brunner, Keiler-Eppinger, Mehrdorf i Nevinny): trwają latami bez zmian, by ulec nagle przemianie w mięsak. Read more „Brusiner obserwowal przypadki raka oskrzela”

Wartosc wspólczynnika oddechowego

Współczynnik oddechowy Współczynnik oddechowy CO2 wyraża wartość stosunku. objętościowego wydalanego CO2 i pobranego O2 – i posiada różną wielkość w zależności od tego, które składniki pokarmowe ulegają spalaniu w danym momencie. Wartość współczynnika oddechowego waha się w zależności od tego, czy utlenianiu ulegają białka czy tłuszcze, czy wreszcie węglowodany. Normalne wahania współczynnika oddechowego znajdują się w granicach 0,7 – 1,0. Wahania te zależą od większej lub mniejszej, zawartości tlenu w związkach, które mają ulec utlenianiu. Read more „Wartosc wspólczynnika oddechowego”

Na razie jednak te optymistycznie nastrajajace wyniki nie wyszly poza zakres eksperymentów klinicznych

Na razie jednak te optymistycznie nastrajające wyniki nie wyszły poza zakres eksperymentów klinicznych. Wspominałem już, że katamnezy osób dorosłych charakteryzujących się trudnym kontaktem emocjonalnym, nieufnych, nieumiejących współpracować, wykazywały często długie okresy separacji od matki w okresie dziecięcym. Tak wyglądają zaburzenia spowodowane głównie, jak sądzą badacze tego problemu, odseparowaniem dziecka od matki, a tym samym jak z powyższych wywodów można by sądzić również niezaspokojeniem potrzeby kontaktu emocjonalnego. Zająłem się obszernie tymi faktami z dwóch względów. Po pierwsze, ilustrują one zadowalająco tezę, że potrzeba kontaktu emocjonalnego jest rzeczywiście potrzebą i że jej niezaspokojenie nie pozostaje bez wpływu na przystosowanie człowieka, po drugie, wskazują, jak duże znaczenie ma ta potrzeba we wczesnym okresie rozwoju osobowości. Read more „Na razie jednak te optymistycznie nastrajajace wyniki nie wyszly poza zakres eksperymentów klinicznych”

KOMPLEKS NIZSZOSCI JAKO ODMIANA KOMPLEKSU ROZNICY

Zgadzałoby się to zresztą z sugestiami A. Adlera, który uważał, że poczucie małowartościowości powstaje u dziecka znajdującego się wśród dużych, wszystko mogących dorosłych. Trudno byłoby jednak udowodnić, że czynnik ten musi oddziaływać i w fazie III, gdy kontakt emocjonalny z dorosłymi staje się mniej istotny. W każdym razie w jednym, i w drugim przypadku, jak sądzę, zasadnicze jest nie poczucie niższości, lecz poczucie różnicy. Rozróżnienie to ma znaczenie nie tylko werbalne, lecz także praktyczne. Stojąc na stanowisku, że kompleks niższości jest zjawiskiem wtórnym, psycholog, nie będzie dążył do tego, by u pacjenta cierpiącego na taki kompleks wyrobić wyższe mniemanie o sobie (co nieraz wpędza takich ludzi w drugą skrajność) ani by nauczyć go pewnej formy kompresach, ale będzie starał się pomóc mu w nawiązaniu kontaktu emocjonalnego z jego środowiskiem, usunięciu lub zniwelowaniu różnicy, która mu nie pozwala na nawiązanie zadowalającego kontaktu emocjonalnego. Ilustracją tej tezy mogą być badania Johna Levy (1937) prowadzone na dzieciach przeżywających konflikty powstałe na skutek zmian środowiska kulturowego, np. przyjazdu dożycia obcego miasta czy kraju. W każdym zbadanym przypadku trudności z powodu złego przystosowania dziecka powstały wówczas, gdy dziecko czuło się izolowane, gdy nie zostało przyjęte przez nową grupę z powodu różnic kulturowych przejawiających się w języku, zwyczajach lub religii. Jeśli nawet u tych dzieci wystąpił kompleks niższości w stosunku do swoich rówieśników, to była to raczej jakaś forma racjonalizacji narzucona im przez stosunek społeczeństwa lub wzory rodzinne. Istotnym czynnikiem w każdym wypadku była niemożność nawiązania kontaktu z nową grupą z powodu różnicy, jaka dzieliła od niej jednostkę. Sądzę, że w wyniku takiej izolacji może powstać kompleks różnicy. Oczywiście, kompleks różnicy może mieć różną treść zależnie od stylu życia i od konkretnych doświadczeń. Czasem może przejawiać się jako poczucie krzywdy, czasem jako poczucie niższości lub wyższości – w tym ostatnim wypadku osobnik na każdą sytuację, w której chciano by go sprowadzić do roli przeciętnego członka grupy, reaguje nerwicowo. Mówiąc o poczuciu, mam na myśli przekonanie, sąd, o jakiejś własnej cesze charakteru lub o własnej pozycji społecznej. Gdy mówię o kompleksie, mam na myśli już wytworzoną postawę wyrażającą się w nerwicowych reakcjach w stosunku do wszystkich sytuacji, których ta postawa dotyczy. Na przykład można mieć przekonanie, że jest się brzydszym od innych, i nic więcej [hasła pokrewne: mydlo marsylskie Poznań, mydlo marsylskie, mydlo marsylskie warszawa ]

Leczenie mepolizumabem u pacjentów z ciężką astmą eozynofilową AD 2

W naszym badaniu, nazwanym Mepolizumabem jako terapia wspomagająca u pacjentów z ciężką astmą (MENSA), wykorzystaliśmy te kluczowe cechy (tj. Liczbę eozynofili we krwi, liczbę wcześniejszych zaostrzeń i dawkę wziewnych glikokortykosteroidów) w celu identyfikacji kwalifikujących się pacjentów w kontrolowanym placebo. porównanie podskórnego i dożylnego podawania mepolizumabu. Staraliśmy się ustalić, czy zastosowanie terapii antyleukinowej-5 złagodziłoby wymóg częstego stosowania glukokortykoidów u pacjentów z ciężką astmą, z których większość nie potrzebowała codziennie glikokortykosteroidów. W innym artykule w czasopiśmie Bel and colleagues14 opisali wyniki badania, w którym badali, czy neutralizacja interleukiny-5 pozwala na zmniejszenie dawki doustnych glikokortykosteroidów u pacjentów wymagających długotrwałego codziennego stosowania. Metody
Projekt badania i nadzór
Rysunek 1. Rysunek 1. Read more „Leczenie mepolizumabem u pacjentów z ciężką astmą eozynofilową AD 2”

Leczenie mepolizumabem u pacjentów z ciężką astmą eozynofilową

Niektórzy pacjenci z ciężką astmą mają częste zaostrzenia związane z trwałym eozynofilowym zapaleniem pomimo ciągłego leczenia glikokortykosteroidami wziewnymi o wysokiej dawce z lub bez doustnych glikokortykosteroidów. Metody
W tym randomizowanym, podwójnie ślepym, podwójnie pozorowanym badaniu, przypisaliśmy 576 pacjentom nawracające zaostrzenia astmy i dowody eozynofilowego zapalenia pomimo wysokich dawek wziewnych glikokortykosteroidów do jednej z trzech grup badanych. Pacjentom przypisano otrzymanie mepolizumabu, humanizowanego przeciwciała monoklonalnego przeciwko interleukinie-5, które podawano w dawce dożylnej 75 mg lub podskórnie 100 mg lub placebo co 4 tygodnie przez 32 tygodnie. Pierwszorzędowym wynikiem była częstość zaostrzeń. Inne wyniki obejmowały wymuszoną objętość wydechową w ciągu sekundy (FEV1) i wyniki w kwestionariuszu oddechowym św. Jerzego (SGRQ) oraz 5-punktowy kwestionariusz kontroli astmy (ACQ-5). Oceniono również bezpieczeństwo. Read more „Leczenie mepolizumabem u pacjentów z ciężką astmą eozynofilową”