Kila ucha wewnetrznego

Niejednokrotnie towarzyszą im zmiany kiłowe w innych punktach układu kostnego. Rozpoznaniee opiera się na wykazaniu dodatnich odczynów serologicznych we krwi – charakterystycznych dla kiły. L eczenie polega wyłącznie na zastosowaniu leczenia przeciwkiłowego. Kiła ucha wewnętrznego. Postać ta występuje o wiele częściej aniżeli kiła ucha zewnętrznego i środkowego. Read more „Kila ucha wewnetrznego”

Rozróznienie guza lagodnego od zlosliwego

Rozróżnienie guza łagodnego od złośliwego może często sprawiać duże trudności. Jednorazowe zdjęcie rentgenowskie wykazujące cień w obrębie wnęki może najwyżej świadczyć o istnieniu guza, lecz nic nie mówi o jego cechach (Brunner). Jeżeli mały guz powoduje duże zaburzenia oddechowe, możemy wysnuć wniosek, że nie nastąpiło dostateczne przystosowanie się narządu oddechowego do zmiany warunków, ponieważ guz wzrasta szybko. Jeżeli natomiast wynik badania rentgenowskiego świadczy o istnieniu dużego guza bez istotnego upośledzenia czynności oddechowej, widocznie guz. doszedł do tej wielkości bardzo powoli; gdy jednak powtórny rentgenogram wykazuje, że po upływie 4 tygodni guz powiększył się wyraźnie, niemożna wyłączyć jego złośliwości. Read more „Rozróznienie guza lagodnego od zlosliwego”

Wartosc wspólczynnika oddechowego

Współczynnik oddechowy Współczynnik oddechowy CO2 wyraża wartość stosunku. objętościowego wydalanego CO2 i pobranego O2 – i posiada różną wielkość w zależności od tego, które składniki pokarmowe ulegają spalaniu w danym momencie. Wartość współczynnika oddechowego waha się w zależności od tego, czy utlenianiu ulegają białka czy tłuszcze, czy wreszcie węglowodany. Normalne wahania współczynnika oddechowego znajdują się w granicach 0,7 – 1,0. Wahania te zależą od większej lub mniejszej, zawartości tlenu w związkach, które mają ulec utlenianiu. Read more „Wartosc wspólczynnika oddechowego”

GLÓD ZUPELNY

GŁÓD ZUPEŁNY Na czynność dynamiczną pokarmów, zwłaszcza białek, wywiera wpływ układ nerwowy wegetatywny i gruczoły wewnętrznego wydzielenia. Wiemy bowiem, że tarczyca, gruczoły płciowe, przysadka mózgowa, a ta że układ półczulny wpływają na podstawową przemianę materii. Wpływ ten dotyczy także działania swoiście, dynamicznego pokarmów. Wzmożenie procesów przemiany materii przy pożywieniu białkowym jest właściwe każdej komórce ustroju, gdyż w nich rozgrywają się zasadnicze asymilacyjne i dysymilacyjne procesy. Wzmożeniem swoiście dynamicznego działania białka cechują się, wszystkie te stany patologiczne, w których stwierdza się wzmożenie przemiany . Read more „GLÓD ZUPELNY”

Na razie jednak te optymistycznie nastrajajace wyniki nie wyszly poza zakres eksperymentów klinicznych

Na razie jednak te optymistycznie nastrajające wyniki nie wyszły poza zakres eksperymentów klinicznych. Wspominałem już, że katamnezy osób dorosłych charakteryzujących się trudnym kontaktem emocjonalnym, nieufnych, nieumiejących współpracować, wykazywały często długie okresy separacji od matki w okresie dziecięcym. Tak wyglądają zaburzenia spowodowane głównie, jak sądzą badacze tego problemu, odseparowaniem dziecka od matki, a tym samym jak z powyższych wywodów można by sądzić również niezaspokojeniem potrzeby kontaktu emocjonalnego. Zająłem się obszernie tymi faktami z dwóch względów. Po pierwsze, ilustrują one zadowalająco tezę, że potrzeba kontaktu emocjonalnego jest rzeczywiście potrzebą i że jej niezaspokojenie nie pozostaje bez wpływu na przystosowanie człowieka, po drugie, wskazują, jak duże znaczenie ma ta potrzeba we wczesnym okresie rozwoju osobowości. Read more „Na razie jednak te optymistycznie nastrajajace wyniki nie wyszly poza zakres eksperymentów klinicznych”

Symwastatyna w zespole ostrej niewydolności oddechowej AD 5

Ogółem 8 pacjentów, którzy nie spełniali kryteriów kwalifikujących, przeszło losową pomyłkę, z 4 przypisanymi do każdej grupy; ci pacjenci zostali włączeni do analizy. Łącznie 5 pacjentów w grupie otrzymującej symwastatynę i 3 w grupie placebo nie otrzymało przydzielonego leku. Jeden pacjent w grupie przyjmującej symwastatynę stracił kontakt z chorymi. Żadne dane dotyczące pierwotnego wyniku nie były dostępne dla tego pacjenta w grupie otrzymującej symwastatynę i dla 2 pacjentów z grupy placebo (ryc. 1). Tabela 1. Tabela 1. Read more „Symwastatyna w zespole ostrej niewydolności oddechowej AD 5”

Leczenie mepolizumabem u pacjentów z ciężką astmą eozynofilową AD 3

Dodatkowo, pacjenci musieli mieć jeden lub więcej z następujących trzech wyników testu: odwracalność FEV1 większa niż 12%, pozytywne wyniki dla metacholiny lub mannitolu podczas wizyty lub 2 lub w poprzednim roku oraz zmienność FEV1 (.20 %) między dwiema wizytami w klinice w ciągu ostatnich 12 miesięcy. Wszyscy pacjenci musieli mieć co najmniej dwa zaostrzenia astmy w poprzednim roku, którzy byli leczeni ogólnoustrojowymi glikokortykosteroidami, podczas gdy otrzymywali leczenie co najmniej 880 .g propionianu flutykazonu lub równoważnika przez inhalację na dzień i co najmniej 3 miesiące leczenia dodatkowy kontroler. Ponadto wszyscy pacjenci musieli mieć liczbę granulocytów eozynochłonnych wynoszącą co najmniej 150 komórek na mikrolitr krwi obwodowej podczas badania przesiewowego lub co najmniej 300 komórek na mikrolitr w pewnym czasie w poprzednim roku. W trakcie badania pacjenci mogli kontynuować terapię antysthową. Wszyscy pacjenci wyrazili pisemną świadomą zgodę. Interwencje studyjne
Pacjenci byli losowo przydzielani do otrzymywania mepolizumabu, który podawano jako dożylną dawkę 75 mg lub 100 mg podskórnie lub placebo co 4 tygodnie przez 32 tygodnie (Figura 1A). Randomizację przeprowadzono przy użyciu scentralizowanego, generowanego komputerowo, permutowanego bloku blokowego. Read more „Leczenie mepolizumabem u pacjentów z ciężką astmą eozynofilową AD 3”

Efekt mepolizumabu w astmie eozynofilowej AD 6

Więcej pacjentów w grupie placebo niż w grupie otrzymującej mepolizumab nie miało zmniejszenia dawki doustnej glukokortykoidu, nie miało kontroli astmy ani nie wycofało się z badania (56% vs. 36%). W analizach tych uzyskano ogólny iloraz szans dla zmniejszenia dawki doustnej glukokortykoidu w grupie otrzymującej mepolizumab wynoszący 2,39 (przedział ufności 95% [CI], 1,25 do 4,56; p = 0,008) (tabela 2). Mediana procentowej redukcji w stosunku do wartości wyjściowej dziennej dawki glukokortykoidu w jamie ustnej wynosiła 50% wśród pacjentów w grupie leczonej mepolizumabem, w porównaniu z brakiem zmniejszenia w grupie placebo (p = 0,007) (ryc. 2A). Leczenie mepolizumabem w porównaniu z placebo spowodowało znaczną poprawę we wszystkich wynikach wtórnych doustnej redukcji glikokortykoidów (P.0,03), z wyjątkiem wyniku całkowitego ustania dziennych glikokortykosteroidów doustnych (P = 0,41) (Tabela 2). Średnie i mediana redukcji w stosunku do wartości początkowej w doustnej dawce glukokortykoidu są przedstawione w Tabeli S5 w Dodatku Uzupełniającym. Read more „Efekt mepolizumabu w astmie eozynofilowej AD 6”