Zaawansowana niewydolność serca leczona urządzeniem wspomagającym ruch lewej komory z przepływem ciągłym ad 5

Mediana czasu pobytu po operacji wynosiła 27 dni w grupie urządzeń z przepływem ciągłym i 28 dni w grupie urządzeń z pulsacyjnym przepływem. Odsetek całkowitego czasu spędzonego poza szpitalem po wszczepieniu urządzenia wynosił 88% w przypadku urządzenia wspomagającego przepływ lewej komory, w porównaniu z 74% w przypadku urządzenia pulsacyjnego przepływu (P = 0,02). Pierwotny punkt końcowy
Tabela 2. Tabela 2. Pierwotny punkt końcowy i współczynniki ryzyka, według grupy leczenia. Wszystkich 200 pacjentów obserwowano przez co najmniej 2 lata lub do śmierci, transplantacji lub eksplantacji urządzenia. Pierwotny złożony punkt końcowy został osiągnięty u większej liczby pacjentów wyznaczonych do przyjęcia urządzenia wspomagającego pracę lewej komory o ciągłym przepływie niż u pacjentów otrzymujących pulsacyjne urządzenie wspomagające lewą komorę (46% w porównaniu z 11%, współczynnik ryzyka, 0,38; przedział ufności [CI], 0,27 do 0,54; P <0,001) (tabela 2). Na niepowodzenie w osiągnięciu pierwotnego punktu końcowego wpływ miała ponowna operacja w celu naprawy lub wymiany urządzenia wspomagającego lewą komorę i zgonu w ciągu 2 lat po wszczepieniu urządzenia, którego częstość została zmniejszona za pomocą urządzenia z ciągłym przepływem.
Spośród 59 pacjentów poddanych implantacji za pomocą urządzenia wspomagającego ruch lewej komory, 20 wymagało 21 wymian pompy (3 zastąpiono innym urządzeniem pulsacyjnego przepływu, a 18 urządzeniem o ciągłym przepływie) – a dodatkowy pacjent wymagał pilnej transplantacji i 3 dodatkowych pacjentów wymagało eksplantacji urządzenia – z powodu zużycia łożyska, nieprawidłowego działania zaworu lub infekcji. U 133 pacjentów, u których wykonano implantację za pomocą urządzenia wspomagającego przepływ lewej komory, 12 wymagało 13 wymiany pompki z urządzeniem o ciągłym przepływie z powodu złamania przezskórnego ołowiu (w 10 z 13 zamienników), zakrzepicy pompy (w 2) lub odłączenie kolana wypływu (w 1). Jeden dodatkowy pacjent wymagał eksplantacji urządzenia z powodu złamania ołowiu.
Przeżycie aktuarialne
Ryc. 2. Ryc. 2. Estymaty przeżycia Kaplana-Meiera z analizy as-traktowanej, według grupy leczenia. Przedstawione dane dotyczą 192 pacjentów, którzy otrzymali urządzenie wspomagające lewą komorę (LVAD). Spośród 59 pacjentów, którzy mieli LVAD z przepływem pulsacyjnym, 20 miało zastąpione urządzenie podczas okresu badania, 18 (31%) otrzymało LVAD o ciągłym przepływie zamiast innego LVAD z przepływem pulsacyjnym. W ciągu 2 lat tylko 2 pacjentów miało LVAD pulsacyjny, z których obydwoje posiadali urządzenia zastępcze.
Na podstawie analizy traktowanej asymetrem oszacowanie przeżycia aktuarialnego Kaplana-Meiera było istotnie lepsze u pacjentów, którzy mieli urządzenie wspomagające pracę lewej komory w sposób ciągły w porównaniu z pacjentami z urządzeniem wspomagającym ruch lewej komory (ryzyko względne, 0,54; 95% CI, 0,34 do 0,86, P = 0,008) (Figura 2). Szacunkowe wskaźniki przeżycia 1- i 2-letniego wynosiły odpowiednio 68% (95% CI, 60-76) i 58% (95% CI, 49-67), przy przepływie ciągłym i 55% (95% CI, 42 do 69) i 24% (95% CI, do 46%) z urządzeniem pulsacyjnego przepływu. Osiemnaście pulsacyjnych urządzeń wspomagających lewą komorę zastąpiono urządzeniami o ciągłym przepływie w okresie obserwacji, pozostawiając tylko dwóch pacjentów z urządzeniem pulsacyjnego przepływu (które zostało wymienione) po 2 latach.
Status funkcjonalny i jakość życia
Tabela 3
[podobne: robaczyca serca, laser biostymulujący, szpital radomsko rejestracja ]

Powiązane tematy z artykułem: laser biostymulujący robaczyca serca szpital radomsko rejestracja